40 yıl sonra kocam gözlerimin içine bakıp “Seninle evlendiğime pişmanım,” dedi. Çığlık atmadım. Ağlamadım. Sadece yukarı çıktım, bir bavul hazırladım ve onu masada otururken bıraktım. Ama bir şeyi bilerek geride bırakmıştım: 40 yıllık sessiz zulmünün ayrıntılarını anlattığı günlüğümü. Bir ay sonra, titreyen sesiyle aradı. “Okudum. Bilmiyordum…” İkinci bir şans için yalvarıyordu… ama ayrıldığım günden beri ne planladığımı bilmiyordu.