Onu en son üniversite mezuniyetimde canlı gördüm. Arkadaşlarımın aileleri takım elbise ve tasarım elbiseleriyle geldiler. Frank en iyi kot pantolonuyla ve kollarındaki dövmeleri gizleyemeyen düğmeli bir gömleğiyle geldi. Törenden sonra sarılmak için uzandığında, geri çekildim ve onun yerine sert bir tokalaşma teklif ettim. Yüzündeki ifade – gözlerindeki acı – hala beni takip ediyor.
Üç hafta sonra bir telefon aldım. Islak dağ yolunda bir kereste kamyonu kontrolünü kaybetti. Frank’in anında öldüğünü söylediler – bisikleti tekerlerin altına girdi. Telefonu yere koyduğumu ve hissettiğimi hatırlıyorum… Uyuşmuş. Sanki içimde kederin olması gereken yerde bir boşluk varmış gibi.
Sessiz bir tören bekleyerek cenaze için eve uçtum. Belki yerel bardan birkaç eski arkadaş. Beklemediğim şey, yüzlerce motosikletle dolup taşan kilisenin otoparkıydı. Altı farklı eyaletten atlılar geldi. Omuz omuza durdular, tek turuncu kurdele ile işaretlenmiş deri yelekler.
Yaşlı bir kadın beni bakarken yakaladığında “Bu babanın rengiydi” dedi. “Frank her zaman turuncu bir bandana takardı. Tanrı’nın onu yolda fark etmesini kolaylaştırdığını söyledi. ” Bunu bilmiyordum. Meğer bilmediğim çok şey varmış.
İçeride, teker teker, sürücüler konuşmak için kalktılar. Ona Frank demediler. Ona “Frank kardeş” diyorlardı. ”
HABERİN DETAYLARINI 0KUMAK İÇİN G0’RSELE D0’KUNUN
