Kızım ve Kocamın Sırrını Yeğenim Ağzından Kaçırdı! Peşlerine Düştüğümde Girdiğim Yerde Neredeyse Yere Düşüp Bayılacaktım..

Kızım Zeynep on altı yaşında. Son zamanlarda çok değişti, garip bir şekilde gizemli biri olmaya başladı. Acaba yeni evlendiğim kocam Burak yüzünden mi diye düşündüm. Belki de ilgimi onunla paylaştığı için beni kıskanıyordu. Ama tuhaf bir şekilde Zeynep bana değil, Burak'a daha çok yakınlaştı. Artık birlikte çok fazla zaman geçiriyorlar, aralarında fısıldaşıyorlardı.

Geçen perşembe tüm aile büyük bir öğle yemeğinde toplandık. Yeğenim aniden elindeki çatalı bana doğru sallayarak bağırdı: "ZEYNEP ABLAM VE BURAK ENİŞTEM KİLİTLİ BİR ODADA SENİN HAKKINDA FISILDAŞIYORDU! Hahahaha!" Kız kardeşim hemen oğlunun kolunu çimdikledi ama o susmadı. "SENİN BİLMEMEN GEREKEN BİR ŞEYLER SÖYLÜYORLARDI! Hahahaha! SAKLADIKLARI ŞEY NE?"

Daha ne olduğunu anlayamadan mideme ağır bir yumruk inmiş gibi hissettim. Zeynep ve Burak birbirlerine bakıp gergin, sahte bir kahkaha attılar. Burak'ın sesi aniden değişti; fazla neşeli, fazla yapmacıktı. "Sadece onun OKUL PROJESİ hakkında konuşuyorduk." Zeynep hemen atıldı. Cevap vermek için fazla hızlıydı. "Evet. Yarınki fen dersi için bir proje kartonuna ihtiyacım var." İkisi de bana gülümsedi. Çok geniş, tamamen ezberlenmiş bir gülümsemeydi bu. Hiçbir şey yokmuş gibi gülüp konuyu değiştirdim. Ama içten içe gerçeği biliyordum: Zeynep'in yarın fen dersi falan yoktu!

O gece gözüme bir damla bile uyku girmedi. Benden ne saklıyorlardı? Ertesi öğleden sonra Burak anahtarlarını aldı. "Gidip şu kartonu alalım," dedi rahat bir tavırla. "Belki sonra pizza da yeriz." Zeynep gözlerini benden kaçırarak aceleyle ayakkabılarını giydi. Arabalarının sokağın köşesinden dönmesini bekledim. Sonra hemen kendi anahtarlarımı kaptım. Burak alışveriş merkezinin sapağını geçene kadar kendime sürekli paranoyaklık yaptığımı söylüyordum. Ama o başka bir yöne saptı. Şehrin en tenha, en tekinsiz arka sokaklarından birine girdiler. On dakika sonra, KESİNLİKLE okul eşyaları satılmayan, camları demir parmaklıklı, döküntü bir deponun önünde durdular. Arabadan inip sessizce peşlerinden içeri girdim. Ve o an karşılaştığım o akılalmaz manzarayla az kalsın olduğum yere yığılıp kalacaktım!

İçerisi keskin bir rutubet ve ağır bir nem kokuyordu. Eski bir marangozhaneyi andıran geniş, loş salonun ortasında Zeynep ve Burak duruyordu. Ama onları bu kadar korkunç bir yere getiren şey ne bir okul projesi ne de sıradan bir sırdı. Karşılarında, yıllar önce bizi bir başımıza, beş parasız sokağa atıp terk eden, Zeynep'in biyolojik babası olan o adam, Tarık duruyordu! Yılların yüzüne kazıdığı o acımasız ve karanlık ifadeyle sırıtıyordu. Nefesim boğazımda düğümlendi. O adamın Zeynep'in hayatında hiçbir yeri yoktu, olmamalıydı da! Bacaklarım titreyerek eski bir kolonun arkasına saklandım ve konuşulanları dinlemeye başladım Devamı icin sonraki sayfaya geciniz....