Kocamın büyükannesine bakmak için 12 yıl boyunca kariyerimi tamamen bıraktım; öldüğü gün dolabında bulduklarım beni dilsiz bıraktı.
Kocamın büyükannesine bakmak için 12 yıl boyunca kariyerimi tamamen bıraktım; öldüğü gün dolabında bulduklarım beni dilsiz bıraktı.
İnsanlar kocamın büyükannesine 12 yıl boyunca baktığımı duyduklarında genellikle özverili olduğumu düşünüyorlar. Ama gerçek şu ki, Nermin Hanım evimize ilk taşındığında onu istememiştim.
Başarılı bir kariyerim vardı. Geleceğe dair planlarım, hedeflerim ve hayallerim vardı. Sonra Nermin Hanım'ın sağlığı bozuldu. Kocam onu bir bakım evine göndermeyi kabul etmedi ve geçici olması gereken durum tam on iki yıl sürdü.
Başlarda ona bakmak zorundaymışım gibi hissediyordum. Fakat yıllar geçtikçe aramızda beklenmedik bir bağ oluştu. O artık sadece kocamın büyükannesi değil, benim de ailem olmuştu.
Bu yüzden 96 yaşında hayata gözlerini yumduğunda içimde büyük bir boşluk oluştu.
Cenaze sonrası eve döndüğümüzde herkes yavaş yavaş ayrıldı. Ev sessizliğe gömüldü. Kendimi farkında olmadan onun odasına giderken buldum.
Dolabını açtığımda, kalın kışlık paltoların arkasına gizlenmiş eski bir ahşap kutu gördüm.
Kutuyu çıkarırken kalbim hızlandı.
Nermin Hanım'ın bunu özellikle sakladığı belliydi.
Kapağı açtığım anda nefesim kesildi.
Kutunun içinde yüzlerce mektup, eski fotoğraflar, banka evrakları ve kırmızı kurdeleyle bağlanmış kalın bir günlük vardı.
En üstte ise benim adımın yazılı olduğu bir zarf duruyordu.
Titreyen ellerimle zarfı açtım.
"Sevgili kızım," diye başlıyordu.
Bir an duraksadım.
Nermin Hanım bana hiçbir zaman gelinim diye hitap etmezdi. Son yıllarda hep "kızım" derdi.
Mektubu okumaya devam ettim.
"Bu satırları okuyorsan artık aranızda değilim demektir. Sana hayatının on iki yılını geri veremem. Bunun yükünü her zaman taşıdım. Geceleri uyuyamadığım çok oldu. Çünkü senin vazgeçtiklerini gördüm."
Gözlerim dolmaya başladı.
"İşini bırakırken ağladığını gördüm. Kimseye söylemedin ama ben duydum. Banyoda sessizce ağladığın günü de hatırlıyorum. Bana hiçbir zaman yük olduğumu hissettirmedin. Ama ben her şeyi biliyordum."
Mektubu okurken boğazım düğümlendi.
Nermin Hanım devam ediyordu:
"Bu kutunun içindeki sırrı yıllardır sakladım. Çünkü insanların beni sevmesini değil, gerçek yüzlerini görmeyi istedim."
Kaşlarımı çattım.
Ardından günlüklerden birinin arasına sıkıştırılmış belgeleri çıkardım.
Belgelerde şehir merkezinde birkaç arsa, iki daire ve ciddi miktarda yatırım hesabı görünüyordu.
Şaşkınlıktan dona kaldım.
Nermin Hanım yıllarca mütevazı bir emekli maaşıyla yaşadığını söylemişti.
Oysa oldukça varlıklıydı.
Tam o sırada odanın kapısı açıldı.
Kocam içeri girdi.
Elimdeki evrakları görünce yüzü soldu.
"Ne buldun?" diye sordu.
Belgeleri ona uzattım.
O da benim kadar şaşkındı.
Birlikte mektubun devamını okumaya başladık.
"Ailem yıllarca sahip olduklarım için birbirine girdi. Kardeşlerim, kuzenlerim ve hatta çocuklarım arasında bile tartışmalar çıktı. Bu yüzden servetimden kimseye bahsetmemeye karar verdim. İnsanların bana mı, yoksa sahip olduklarıma mı değer verdiğini görmek istedim."
Kutudaki diğer belgeleri inceledik.
Bir süre sonra bir vasiyetname bulduk.
İkimiz de sessizce birbirimize baktık.
Vasiyetname birkaç ay önce güncellenmişti.
Ve içinde yazanlar herkesi şaşırtacak cinstendi.
Nermin Hanım mal varlığının büyük bölümünü hayır kurumlarına bırakmıştı grsele ilerleyn devamı sonrki syfada....
