Bakımevinden Kovulan Büyükannem Beni Ağlayarak Aradı — Ama Gerçekte Ne Yaptığını Öğrendiğimde Donup Kaldım
Büyükannem bunları söylerken gözleri yere sabitlenmişti. Elleri titriyordu. Onu yıllardır tanıyordum; suçluluk duygusunu ilk kez bu kadar derinden hissediyordu.
"Nasıl bir hata?" diye sordum usulca.
Başını iki yana salladı.
"Önce müdür gelsin. Her şeyi onun yanında anlatacağım."
Tam o sırada kapı çalındı. İçeri huzurevinin müdürü, orta yaşlı bir kadın olan Derya Hanım girdi. Yüzünde öfke değil, yorgunluk vardı.
"İyi ki geldiniz," dedi bana. "Sizinle konuşmamız gerekiyor."
Ben ise hâlâ sinirliydim.
"Konuşacak ne var? Seksen dört yaşındaki bir kadını bavuluyla kapının önüne koymuşsunuz."
Derya Hanım derin bir nefes aldı.
"Keşke mesele bu kadar basit olsaydı."
Elindeki dosyayı masaya bıraktı.
"Anneniz... yani büyükanneniz... son üç aydır geceleri odasından çıkıp diğer sakinlerin odalarına giriyor."
Şaşkınlıkla büyükanneme baktım.
"Bu doğru mu?"
Sessizce başını salladı.
"Onlardan hiçbir şey çalmadım," dedi hemen. "Sadece..."
Sözünü tamamlayamadı.
Derya Hanım devam etti.
"İlk başta uyurgezer sandık. Güvenlik kameralarını inceledik. Ama yaptığı şey çok farklıydı."
Bilgisayardan bir görüntü açtı.
Ekranda büyükannem vardı. Gece üç sularında koridorda yavaşça yürüyordu. Sonra bir odanın kapısını tıklatmadan açıyor, içeride uyuyan yaşlı kadının üzerine düşen battaniyeyi düzeltiyor, komodinin üzerindeki boş su bardağını dolduruyor, pencereyi kapatıp sessizce çıkıyordu.
Bir başka görüntüde yaşlı bir adamın yerde duran bastonunu yatağının yanına koyuyor, açık kalan lambayı kapatıyordu.
Başka bir videoda ise nefes almakta zorlanan bir kadının yastığını hafifçe yükseltiyordu.
Hepsini büyük bir dikkatle yapıyordu.
Şaşkınlık içinde müdüre baktım.
"Burada yanlış olan ne?"
Derya Hanım başını eğdi.
"Yanlış olan, bunu yapmasına rağmen odalara izinsiz girmesi. Bazı sakinler uyandıklarında odalarında birini görünce büyük korku yaşadı. Aileleri şikâyet etti."
Büyükannem gözyaşlarını sildi.
"Kimseyi korkutmak istemedim."
"Öyleyse neden bunu yaptın?" diye sordum.
Bu kez bana baktı.
"Geceleri uyuyamıyorum."
Odada sessizlik oluştu.
"Deden hastayken her gece kalkıp üstünü örterdim. Suyunu verirdim. Nefesini dinlerdim. O öldükten sonra alışkanlıklarım hiç bitmedi."
Sesi çatladı.
"Burada da geceleri koridordan sesler duyuyordum. Öksürenler oluyordu. Yardım isteyenler oluyordu. Personel bazen başka odalarda oluyordu. Ben de sadece yardım etmek istedim."
İçimdeki öfke yavaş yavaş yerini burukluğa bıraktı.
Derya Hanım dosyadan birkaç kâğıt daha çıkardı.
"Fakat olay bununla da bitmedi."
Merakla baktım....
