75 YAŞIMDA ÇOCUKLARIM BENİ HUZUREVİNE BIRAKTI AMA ONLARA MİRAS BIRAKACAĞIMI DÜŞÜNÜRLERKEN HAYATLARININ ŞOKUNU YAŞADILAR
Yetmiş beş yaşımda, kendi ellerimle büyüttüğüm üç çocuğum beni bir huzurevinin kapısına bırakıp gittiler. Oğlum valizimi yere koyarken, “Anne, burada sana çok iyi bakacaklar. Artık bizim de kendi hayatımız var,” dedi.
Kızım ise boynuma bile sarılmadan arabaya bindi.
Ama beni asıl yaralayan, küçük oğlumun arabaya binerken ağabeyine fısıldadığı sözlerdi:
“Evin tapusu hâlâ annemin üzerine. Biraz zaman geçsin, imzayı attırırız. Zaten daha ne kadar yaşayacak?”
Duymadığımı sandılar.
Oysa her kelimeyi duymuştum.
Araba uzaklaşırken gözlerimden tek damla yaş akmadı. Çantamın içindeki küçük kırmızı dosyaya dokundum ve kendi kendime fısıldadım:
“Demek sonunda gerçek yüzünüzü gösterdiniz. Ama bilmediğiniz çok önemli bir şey var çocuklarım.”
Üç hafta sonra avukatım onları eski evimizin salonunda topladığında, masanın üzerine koyduğu belgeleri görünce üçünün de yüzü bembeyaz kesilecekti.
Çünkü hayatları boyunca benim hiçbir şeyden haberim olmadığını sanmışlardı.
Oysa ben her şeyi biliyordum.
Benim adım Neriman. Yetmiş beş yaşındayım. Kırk sekiz yıl boyunca aynı adamla evli kaldım. Eşim Hasan, beş yıl önce kalp krizinden vefat ettiğinde dünyam başıma yıkılmıştı.
Hasan’la birlikte sıfırdan bir hayat kurmuştuk. İlk evlendiğimizde kiramızı bile zor ödüyorduk. O marangozluk yapar, ben evlerde dikiş dikerdim.
Yıllar içinde küçük bir marangoz atölyesi açtık. Ardından bir ev, iki dükkân ve biraz birikim sahibi olduk.
Ama en büyük servetimiz üç çocuğumuzdu. En azından ben öyle sanıyordum.
Büyük oğlum Murat kırk dokuz yaşındaydı. Bir inşaat şirketinde yöneticiydi. Kızım Sevil kırk altı yaşında, evli ve iki çocuk annesiydi. En küçük oğlum Tolga ise kırk iki yaşındaydı.
Üçünü de okutmuş, evlendirmiş, ellerinden tutmuştuk.
Murat evlenirken evinin peşinatını biz ödemiştik. Sevil’in düğününü borca girerek yapmıştık. Tolga iş kurmak istediğinde Hasan, yıllarca biriktirdiği parayı ona vermişti.
Bunların hiçbirini karşılık bekleyerek yapmamıştık.
Fakat Hasan öldükten sonra çocuklarımın bana karşı davranışları yavaş yavaş değişmeye başladı.
Önceleri her hafta gelirlerdi. Sonra ayda bire düştü. Ardından telefonlarıma bile cevap vermemeye başladılar.
Bir gün Murat evime geldi.
“Anne, bu koca evde tek başına yaşaman doğru değil.”
“Ben iyiyim oğlum.”
“Düşersen, başına bir şey gelirse ne yapacağız?”
Haklı olduğunu düşündüm. Hatta beni yanına almak istediğini sanıp sevindim.
Ama yanılmışım.
“Senin için güzel bir huzurevi bulduk,” dedi.
İçimde bir şey koptu.
“Ben kendi evimde kalmak istiyorum Murat.”
Yüzü sertleşti.
“Anne, biraz da bizi düşün. Sürekli seninle ilgilenemeyiz.”
O günden sonra üç kardeş birleşip beni ikna etmeye çalıştılar.
Sevil, “Anneciğim, orada arkadaşların olur,” diyordu.
Tolga ise sürekli evin masraflarından bahsediyordu.
Sonunda pes ettim.
Aslında pes etmiş gibi göründüm.
Çünkü çocuklarımın benden habersiz yaptığı bir konuşmayı iki hafta önce öğrenmiştim.
Bir akşam mutfaktan su almaya giderken salondaki seslerini duydum.
Murat, “Annem huzurevine geçince evi satışa çıkarırız,” diyordu.
Sevil hemen karşılık verdi:
“Dükkânların kiraları da bölüşülmeli. Ben yıllardır payımı bekliyorum.”
Tolga ise güldü.
“Annemin imzasını almak kolay. Biraz duygusal konuşuruz, hallolur.”
O gece sabaha kadar uyumadım.
Ertesi sabah Hasan’ın eski çalışma odasına girdim. Çekmecesindeki fotoğrafımıza baktım.
“Biliyor musun Hasan?” diye fısıldadım. “Biz çocuklarımıza her şeyi vermişiz ama vicdanlı olmayı öğretememişiz.”
Sonra yıllardır tanıdığımız avukat Selim Bey’i aradım.
“Size anlatmam gereken çok önemli şeyler var,” dedim.
Selim Bey aynı gün geldi.
Bütün mal varlığımı, çocuklarımın söylediklerini ve geleceğimle ilgili kararımı uzun uzun konuştuk.
Beni dikkatle dinledi.
Sonunda, “Neriman Hanım, bu kararınızdan gerçekten emin misiniz?” diye sordu.
“Hayatım boyunca ilk kez bu kadar eminim.”
O gün başlayan hazırlıklardan çocuklarımın haberi olmadı.
Huzurevine yerleştiğim ilk hafta çok zor geçti.
Geceleri odamda tek başıma oturup eski günleri düşündüm. Bazen Hasan’ın sesini duyacak gibi oluyordum.
Ama orada tanıştığım bir kadın hayatımı değiştirdi.
Adı Müzeyyen’di. Seksen iki yaşındaydı. İki oğlu vardı ve ikisi de yıllardır ziyaretine gelmiyordu.
Bir gün bahçede otururken bana şöyle dedi:
“Evlat sahibi olmak yalnız kalmayacağın anlamına gelmiyormuş Neriman. Bunu burada öğrendim.”
Elini tuttum.
“Belki de artık kendimiz için yaşamayı öğrenmeliyiz.”
Gülümsedi.
“Keşke bunu senin yaşındayken anlayabilseydim.”
O konuşmadan sonra huzurevindeki insanları daha yakından tanımaya başladım.
Kimi çocuklarının yolunu gözlüyordu. Kimi bayramlarda telefon bekliyordu. Kimi de yıllardır tek bir ziyaretçi görmemişti.
Bir akşam yemekhanede küçük bir doğum günü kutlaması yapıldı. Seksen yaşına giren Rıza Bey’in pastasında yalnızca üç mum vardı.
