Kanal D ekranlarında yayınlanan Ece Üner ile Susma programında akıllara durgunluk veren bir olay ele alındı. Programa katılan Adnan ismindeki 5 çocuk sahibi kişi, eşi ve öz babasının 20 yıldır yaptıklarını tek tek anlattı.İddiaların odağındaki Ayşegül ise dün canlı yayına çıkarak yaşadıklarını anlattı…..…
Kocamla duygusal vedalaşmamın ardından hastaneden ağlayarak çıktım… ama iki hemşirenin her şeyi değiştiren bir sırrı fısıldadığını duyduğumda, duyduklarıma inanamadım…
Vanderbilt Üniversitesi Hastanesi’nin dışındaki ahşap bir banka oturdum, ellerimi eklem yerlerim beyazlayana kadar birbirine kenetledim. Bahar havası, çiçek açmış kızılcıkların tatlı kokusunu taşıyordu ama hiçbiri bana ulaşmıyordu. Kocam Daniel Carter, o duvarların ardındaki yoğun bakım ünitesinde yatıyor, hiç beklemediğimiz bir düşmana karşı yaşam mücadelesi veriyordu.
Daniel eskiden durdurulamazdı. On iki saat boyunca özel mobilya üreten, eve geldiğinde hâlâ akşam yemeğini pişirecek enerjisi olan bir adamdı. Her şeyin yoluna gireceğine inandıran bir gülümsemesi vardı. O benim güvenli yerim, sağlam zeminimdi ve şimdi onun yok oluşunu izlerken, kendimi bataklıkta duruyormuş gibi hissediyordum.
Altı ay önce, bir ömrümüzün kaldığını sanıyorduk. Sonra bir gece eve geldi, solgun ve bitkin. Yorgunluk devam etti, derinleşti ve açıklanamayan morluklara ve nefes almakta zorlandığı gecelere dönüştü. Doktor gerçek gibi görünmeyen sözler söyledi: aplastik anemi. Kendi vücudu kemik iliğini yok ediyor, kanını üreten fabrikayı kapatıyordu. Kök hücre nakli olmadan, çok az umut olduğunu söylediler.
Güçlü olmaya çalıştım, elini tuttum ve fısıldadım, “Bunun üstesinden geleceğiz.” Ama her gece banyoda yalnız ağladım. Çünkü Daniel’ın bilmediği bir şeyi biliyordum. Koruyucu ailede büyümüştü, ailesini hiç tanımamıştı, hatta kardeşi olup olmadığını bile bilmiyordu. Yakın akrabaları olmadan, uygun bir donör bulma ihtimali neredeyse imkansızdı.
Bekleme aylar, belki yıllar sürebilirdi ve Daniel’ın böyle bir zamanı yoktu. Bugün erken saatlerde doktoru beni kenara çekti. Sözleri içimi parçaladı. “Emily, seçeneklerimiz tükeniyor. Yakında uyumlu bir donör bulamazsak…” Cümlesini tamamlamadı. Mecbur değildi…
1. YORUM’da okumaya devam edin Yerel polis karakoluna garip ve endişe verici bir çağrı geldi.
“Alo…” diye hıçkırdı sekiz yaşlarında ince bir kız çocuğu sesi. “Lütfen yardım edin… babam yerin altında…”
Nöbetçi memur kaşlarını çattı ve meslektaşıyla bakıştı.
“Yerin altında mı? Kızım, telefonu annene ya da babana verebilir misin?”
“Babam günlerdir eve gelmedi. Annem de bana inanmıyor, uydurduğumu söylüyor. Ama yerin altında olduğunu biliyorum. Kendi söyledi.”
“Bekle…” dedi adam daha ciddi bir tonla. “Evde değilse sana nasıl söyledi?”
“Onu rüyamda gördüm,” diye fısıldadı kız. “Uzaklara gittiğini söyledi… ve şu anda zeminin altında yatıyor…”
Polis, çocuğun psikolojik sorunları olduğunu ve olayı sosyal hizmetlere iletmek üzere olduğunu düşünerek önce güldü. Ama sesindeki bir şey – çaresiz samimiyeti – aramayı ciddiye almalarını sağladı.
“Ne olur ne olmaz diye kontrol ederiz,” dedi polislerden biri. “Ya doğruysa…”
Adrese vardıklarında, kızın annesi tarafından karşılandılar; kırk yaşlarında, bakımlı ve biraz gergin bir kadındı. Ziyaretten şaşırmıştı ama içeri aldılar. Kız, oyuncak ayısını sıkıca tutarak sessizce yanında durdu ve oturma odası duvarının yanındaki bir yeri işaret etti. Yeni laminant parkenin hemen altında.
Polis, kızın işaret ettiği yeri kazmaya karar verdi ve buldukları şey herkesi şok etti. Devamı sonraki sayfada devamı sonraki sayfada…..
MacKenzie’nin bilincinin yerine gelmesi, ağzında acı bir tat ve uykulu bir kafa karışıklığıyla gölgelendi. Yoğun bir susuzluk ve mide bulantısıyla boğuşurken, kendine gelmeye çalıştı. Dar ve sıkışık bir alanda yatıyordu. Hareket etmeye çalışırken panik dalgası yükseldi, ayakları inatçı bir bariyere boş yere bastırıyordu. Uzandı, parmakları pürüzsüz satene değdi. Arkasında bir duvar vardı. Bu bir tabut muydu? Kalbi hızla çarpıyordu. Çığlıklar, zar zor aralanmış dudaklarının ardında hapsolmuştu; sadece boğuk bir ses duyuluyordu. Vücudu, güçlü ilaçlarla felç olmuş gibi, go’rsele ilerleyn uzak ve tepkisiz hissediyordu. devamı sonraki sayfada
Fiyatların arttığı bu süreçte marketler tarafından yapılan indirim
kampanyaları da dikkatle inceleniyor. Tarım Kredi Kooperatif
marketleri herkesi kıskandıracak muhteşem bir indirimle geldi. 5
litrelik ayçiçek yağının fiyatı dibe vurdu. Yalnızca 3 gün sürecek
kampanyanın son günü. İşte tüm detaylar……
Koltuğumda oturuyorum, pencereden bulutlara bakıyorum ama içimde fırtınalar kopuyor. 35.000 feet yükseklikte, bir uçağın içinde, hayatımın en büyük anına doğru ilerliyorum. Karnımdaki minik mucize, artık beklemek istemiyor. Ama yanımda, elimden tutması gereken adam, kocam, burada değil. Onun yokluğu, içimde bir sızı, bir eksiklik gibi. Adını koyduğumuz bebeğimiz, Ece, sanki bu uzun yolculuğu daha fazla ertelemek istemiyor. Ama ben… Ben korkuyorum, üzgünüm ve yalnızım.Her şey planlıydı. İstanbul’dan New York’a, yeni bir başlangıç için uçuyorduk. Kocam, işlerinin yoğunluğu yüzünden bir hafta sonra gelecekti. “Sorun olmaz,” demiştim, “Nasılsa sekizinci aydayım, zaman var.” Ama Ece, sabırsız. Sancılarım iki saat önce başladı, hafif bir sızı derken şimdi dayanılmaz bir hal aldı. Kabin ekibi telaş içinde, bir doktor arıyorlar. Etrafta meraklı gözler, fısıldaşmalar… Ama kimse onun yerini dolduramıyor. Elbette, herkes yardımcı olmaya çalışıyor, ama o tanıdık sıcaklık, o güven veren ses yok. Devamı sonraki sayfada.. devamı sonraki sayfada….
“Seninle konuşmam gerek,” dedi Nathaniel sessizce. Sesi, Maya’nın beklediği sertlikle keskin bir tezat oluşturuyordu. Ninni sustu ve Maya, Lily’yi dikkatlice beşiğine geri koydu ve Nathaniel’in bakışlarıyla buluşurken, Lily’nin saçını kulağının arkasına itti.
“Ne oldu Bay Blake?” diye sordu ihtiyatla, Lily’yi rahatsız etmemek için koridora çıkarken. Lily artık huzurlu bir uykuya dalmıştı.
Nathaniel tereddüt etti, her zamanki soğukkanlı tavrının arasından bir kırılganlık sızdı. “Lily ile ilgili,” diye başladı, sanki görünmez bir ağırlıktan kurtuluyormuş gibi boğazını temizleyerek. “Yapamam… Onunla nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum. Sen yanında olmadığın sürece ağlamayı hiç bırakmıyor.” Devamı sonraki sayfada..devamı sonraki sayfada…..
