İmamoğlu diploması neden iptal eildi.
Gerekçesi neydi, delil olarak ne gösterildi.
Karar gerçekten siyasi mi
başka nedenlere mi dayanıyor….devamı sonraki sayfada….Üs-tteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz..
S0N DAKIKA..S0N DAKIKA..Dilek İmamoğlu’na Yönelik Tartışmalar: “Kocası hapise girmedi mi? Ne bu neşe?” şeklindeki yorumunu fırsat bilen Gökçek, bu ifadeyi alıntılayarak Dilek İmamoğlu’nu eleştiren bir paylaşımda bulundu.Ankara Büyükşehir Belediyesi’nin eski başkanı Melih Gökçek, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun eşi Dilek İmamoğlu’nu hedef alan paylaşımlarıyla gündeme geldi.Kimse Bunu Beklemiyordu.
–
devamı sonraki sayfada…
Hayatının çoğunu Kozhuh dağlarındaki Rupite bölgesinde geçiren dünyaca ünlü kahin Baba Vanga’nın 2025 kehanetleri sosyal medyada gündem yarattı.
Her yılın bitişine doğru kehanetleri ön plana çıkan mistik isim bu kez 2025 yılı için son derece karamsar bir tablo çizince sosyal medya kullanıcıları duruma adeta isyan etti.
Haberin devamı için diğer sayfaya geçiniz.Devamı icin devamı sonraki sayfada……
Videoya kaydedilen nefes kesen bir anda, büyük bir ağaç habersiz bir filin üzerine devrildi. Doğanın nazik devlerinden biri sıkışıp hareketsiz kalınca, olay yerel halkın dikkatini çekti ve endişelendirdi. Video devamı sonraki sayfada devamı sonraki sayfada… ilerleyn…
Sabah ışığı, yağmur ve sessizlik arasında sıkışmış, donuk bulutların arasından süzülüyordu. Mutfakta hareketsiz dururken cam panellere yumuşak bir sis yapışmıştı. Kahve makinesi son bip sesini verdi ama ben kıpırdamadım. Hazır değildim; sıcaklığa, odaklanmaya veya dün gecenin yankısına. Kapının yanında, dünden beri dokunulmamış, yeni cilalanmış bir çift ayakkabı duruyordu. Şimdi yersiz hissediyorlardı. Kutlamayla başlayıp sessizlikle biten bir akşamın sessiz hatırlatıcılarıydılar. Ben kaybolduktan sonra adımı söyleyen kimse olmamıştı. Sadece radyatörün uğultusu. Uzaktan bir komşunun köpeğinin havlaması. İlk dans bitmeden kimse gittiğimi fark etmemişti.
Artık e-postayı açmış olurdu. Sakin parmaklarımla ama acıyı hissedemeyecek kadar kırık bir kalbimle yazdığım e-postayı. Öfkeden değil. Cezalandırmak için değil. Ama ikisinden de daha soğuk bir şeyden. Masaya döndüm. Dizüstü bilgisayarımın ekranı hâlâ parlıyordu, tek bir satır bana bakıyordu; şimdiye kadar yüksek sesle söylemeye cesaret edemediğim bir satır. İmleç yavaşça yanıp söndü, sanki bir düzeltme, daha yumuşak bir ifade, bir özür bekliyormuş gibi. Ama hiçbir şey gelmedi.
Dün geceki kahkahası hâlâ zihnimde yankılanıyordu; keskin ve soğuk, kibar bir zalimlikle sarmalanmış. “Artıklara alışkın. İdare eder.” O zaman tepki vermedim. Ama şimdi, şafağın sessizliğinde, sözleri dağılmayı reddeden bir sis gibi havada asılı duruyordu. Hikâyenin tamamını asla öğrenemedi. Sessiz fedakarlıkları. Sessizce yapılan seçimleri. O gelişebilsin diye kendimden verdiğim parçaları. Düğün ışıklarının ve kristal kadehlerin parıltısı altında içimde bir şey kırıldı. Tanıdığını sandığı kadın -sessiz, her daim minnettar anne- dün gece beni eve kadar takip etmedi. Başkası takip etti. Devamı sonraki sayfada devamı sonraki sayfada……
Şoför sessizce, yolun ortasına yakın bir mesafeden sürüyordu. Yolcu koltuğunda yaşlı bir köpek uyukluyordu, başı ara sıra seğiriyordu. O an, genellikle beklenmedik bir şeyin habercisi olan türden, belli bir dinginlik vardı. Çevredeki orman sık ve gölgeliydi; ağaçlar, ücra köy yolunun iki yanında sessiz nöbetçiler gibi dikiliyordu.
Sonra, hiçbir şey olağandışı görünmediği anda, ileride bir araba belirdi. Sıradan bir sedandı, farları loş akşam ışığını zar zor aydınlatıyordu. Araba, bu ıssız yolun alışıldık trafik düzeni için biraz fazla yavaş, yavaş bir tempoda ilerliyordu. Sürücü, arabanın ağır ağır ilerlemesini merakla izliyordu.
Aniden araba daha da yavaşladı ve neredeyse duracak gibi oldu. Arka kapı hafifçe aralandı ve siyah bir çöp poşeti yolun kenarına fırlatıldı. Araba hemen hızlandı, virajı dönerken lastikleri çakılları havaya savurdu.Devamı sonraki sayfada devamı sonraki sayfada… ilerleyn…
