Erkek arkadaşım beni ailesiyle tanıştırmaya götürdüğünde kaynanamın boynundaki kolye
Artyom, beni ailesiyle tanıştırmak istediğini söylediğinde gülümsedim ve başımı salladım — sanki içimde her şey aynı anda sıkışmamış gibi. Neredeyse bir yıldır beraberdik ama “ilk akşam yemeği” fikri içimde tuhaf bir huzursuzluk yaratıyordu. Korku değildi bu… daha çok bir önseziydi.
Ailesi şehrin kenarında, eski bir evde yaşıyordu. Ahşap sundurma ayaklarımızın altında gıcırdadı, kapı neredeyse hemen açıldı.
— Buyurun, içeri geçin, — dedi annesi.
Ve o anda nefesim kesildi.
Boynunda, ince bir gümüş zincire takılı bir kolye vardı.
Küçük.
Yarım ay şeklinde.
Yan tarafında belli belirsiz bir çatlak…
Donup kaldım.
Bu… imkânsızdı.
Ellerim buz kesti, kalbim göğsümden fırlayacakmış gibi atmaya başladı. O kolyeyi tanıyordum. Aynadaki yansımamdan bile daha iyi tanıyordum.
Çünkü aynı kolyeyi… annem takardı.
Ben dokuz yaşındayken kayboldu. Ne ceset vardı ne de açıklama. Sadece boş bir ev ve polisin soğuk cümlesi:
“Muhtemelen kendi isteğiyle ayrılmış.”
Ama çok net hatırladığım bir an vardı.
Kaybolduğu gün annem kolyeyi boynundan çıkardı ve avucuma bıraktı.
— Bana bir şey olursa… bunu sakın unutma, — dedi o gün garip bir sakinlikle.
Bir saat sonra kolye kayboldu.
Annemle birlikte.
— İyi misin? — Artyom bana doğru eğildi. — Bembeyaz olmuşsun.
— İyiyim… sadece biraz sıcak, — dedim, gözlerimi kolyeden ayıramadan.
Annesi bakışımı fark etti ve istemsizce kolyeye dokundu.
— Güzel, değil mi? — diye gülümsedi. — Gençliğimden bir hediye.
— Kimden? — diye fazla sert sordum.
Bir an duraksadı.
— …Birinden, — dedi kısa bir sessizlikten sonra. — Gerçek adını hiç bilmiyordum.
Oda bir anda daraldı.
— Onu nereden aldınız? — diye fısıldadım.
Bana dikkatle baktı.
Fazla dikkatle.
— Bir yetimhaneden. Yirmi yıl önce. Bir kadın bırakmıştı… yanında küçük bir kız vardı. Ağlıyordu ve ona bir şey olursa çocuğa bakmamızı istiyordu.
Nefes almayı unuttum.
— O kadın nasıl görünüyordu? — dedim, bacaklarım titrerken.
Artyom’un annesinin yüzü yavaşça bembeyaz oldu.
— Sol gözünün altında bir ben vardı…
ve bileğinde bir yara izi.
Gözlerimi kapattım.
Ben.
Yara izi.
Her şey birebir uyuşuyordu.
— Annem kaybolmadı, — dedim boğuk bir sesle. — Beni verdi… beni kurtarmak için.
Odadaki sessizlik kulakları sağır ediyordu.
Artyom şaşkınlıkla bana, sonra annesine bakıyordu.
— Anne… — diye fısıldadı. — Ne diyor o?
Kadın kolyeyi o kadar sıkı tuttu ki eklemleri bembeyaz oldu.
— Çünkü… — dedi titreyen bir sesle — kız arkadaşın…
o küçük kız.
Artyom’a baktım.
Sevdiğim adama.
Kaderimin kardeşine…
Ve o akşam şunu anladım:
Bazen geçmiş sadece geri dönmez.
Gelir,
masaya oturur
ve gözlerinin içine bakar.
Bazen geçmiş sadece geri dönmez.
Gelir,
masaya oturur
ve gözlerinin içine bakar.
