EŞİM, YENİ DOĞAN OĞLUMUZUN DOWN SENDROMU OLDUĞUNU ÖĞRENİNCE BİZİ TERK ETTİ

“EŞİM, YENİ DOĞAN OĞLUMUZUN DOWN SENDROMU OLDUĞUNU ÖĞRENİNCE BİZİ TERK ETTİ — YILLARCA ONDAN NEFRET ETTİM, TA Kİ OĞLUMUZUN 18. YAŞ GÜNÜNDE GERÇEĞİ ÖĞRENENE KADAR…”

Eşim yeni doğan oğlumuza bakamıyordu.

Doktorun “Down sendromu” sözlerini söylemesinin ardından gözlerini yere dikti.

“BEN bunu yapamam.”

Şokta olduğunu düşündüm.

Ona, birlikte bunun üstesinden geleceğimizi, her şeyi gün gün aşacağımızı söyledim.

Ama o sadece başını sallamaya devam etti.

İKİ gün sonra boşanma davası açtı, annelik haklarından vazgeçti, bir bavul hazırladı ve çekip gitti.

Otuz yaşındaydım. Üç günlük bebeğim kucağımdayken evimizin ortasında öylece kalmış, bir insanın kendi çocuğunu kırk sekiz saat içinde nasıl terk edebildiğini anlamaya çalışıyordum.

O hafta hastanenin hediyelik eşya bölümünden bir Anneler Günü kartı aldım.

Kart tam on bir yıl boyunca aynı çekmecede kaldı. Bir türlü postaya vermedim.

Oğlumun haftada iki kez konuşma terapisine gitmesi gerektiği yıl arabamı sattım.

Bazı geceler o uyuduktan sonra sessizce ağlıyor, iyi bir baba olmaya yetip yetmediğimden korkuyordum.

Ama oğlum bunların hiçbirini bilmiyordu. Onun gözünde ben, dünyadaki en iyi babaydım.

KOMŞUMUZ Nermin Hanım her doktor randevusuna, her okul gösterisine ve oğlumuzun kazandığı her küçük başarıya bizimle birlikte geldi.

Ona kendi torunuymuş gibi sevgi gösterdi.

Dün oğlum on sekiz yaşına girdi.

Büyük bir kutlama yapmadık. Sadece ÜÇ kişiydik.

Ev yapımı yemek, bir pasta ve pastanın üzerine sığdırmaya çalıştığımız gereğinden fazla mum vardı.

Mumları üfledi.

Sonra cebinden eski, sararmış küçük bir MEKTUP çıkardı.

Gülerek, “Oğlum… Bugün senin doğum günün,” dedim.

“Biliyorum, baba.”

Nermin Hanım’a baktı.

“Bugün vermenin doğru gün olduğunu söyledi.”

Ona baktım. Gülümsemiyordu. Elindeki çay fincanı tabağın üzerinde titriyordu.

Zarfın üzerinde yazan tarih tam on sekiz yıl öncesine aitti.

El yazısı ise eşimindi.

Nermin Hanım gözlerini sildi.

“Orhan… anneniz ikinizi de sevmediği için gitmedi.”

“Bana, bu mektubu oğlun on sekiz yaşına gelene kadar sana vermeyeceğine dair söz verdirdi.”

Mektubu elime aldığım anda parmaklarımın titrediğini hissettim.

Zarfı birkaç saniye boyunca açamadım. On sekiz yıl boyunca içimde taşıdığım öfke, sanki o küçücük kâğıdın üzerinde toplanmıştı. Bir yanım gerçeği öğrenmek istiyor, diğer yanım ise mektubu hiç açmadan çöpe atmayı düşünüyordu.

Nermin Hanım sessizce, “Aç artık,” dedi.

Oğlum karşımdaki sandalyede oturuyordu. Gözlerinde merak vardı ama korku yoktu.

“Baba, ne yazdığını ben de bilmiyorum,” dedi. “Sadece bugün sana vermem gerektiğini biliyorum.”

Zarfı yavaşça açtım.

İçinden birkaç sayfalık bir mektup çıktı.

İlk satırı okuduğum anda nefesim kesildi.

“Sevgili Orhan…”

Eşimin yazısıydı.

Ellerim titreyerek okumaya devam ettim.

“Bunu sana anlatmak için çok geç kaldığımı biliyorum. Belki beni hiçbir zaman affetmeyeceksin. Belki oğlumuz da bir gün beni affetmeyecek. Ama eğer bu mektup eline geçtiyse, artık saklanacak hiçbir şey kalmamış demektir.”

Gözlerimi kapattım.

Oğlum sessizce bana bakıyordu.

Devam ettim.

“Doktor Down sendromu dediği gün sana söyleyemediğim başka bir şey vardı.”

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

“Doğumdan birkaç hafta önce yapılan bazı testlerde ciddi bir problem çıkmıştı. Doktorlar beni tekrar tekrar kontrole çağırdı. Sonuçlar kesin değildi ama doğum sırasında büyük bir risk olabileceğini söylediler. Sana söylemek istedim. Her defasında vazgeçtim çünkü seni korkutmaktan çekindim.”

Bir an durdum.

Nermin Hanım başını öne eğmişti.

Mektupta şöyle yazıyordu:

“Doğumdan sonra oğlumuzu kucağıma aldığımda korktuğum şey Down sendromu değildi. Asıl korktuğum, onun doğumdan sonra yaşayacağı sağlık sorunlarıydı. Doktor bana bazı tetkiklerin acilen yapılması gerektiğini söyledi. Aynı gün hastanede çalışan bir görevli yanıma gelip sana güvenmemem gerektiğini söyledi.”

Kaşlarımı çattım.

Kimden söz ettiğini anlamaya çalışıyordum.

“Bana, senin bu durumu kabul etmeyeceğini ve kısa süre içinde çocuğu kurum bakımına vermeyi düşündüğünü söyledi. Sana inanmadım. Ama sonra başka bir şey öğrendim.”

Mektubu tutan ellerim daha da titremeye başladı.

“Senin o gün hastanede doktorla yaptığın konuşmayı yanlış duymuşum.”

Boğazım düğümlendi.

Ben o günü hatırlıyordum.

Doktor bana, oğlumuzun ihtiyaçları olacağını, bazı kontrollerden geçmesi gerektiğini söylemişti. Ben de “Ne gerekiyorsa yapacağım,” demiştim.

Meğer eşim koridorun diğer tarafından yalnızca konuşmanın son kısmını duymuştu.

“Ne gerekiyorsa yapacağım.”

Ama kimin için söylediğimi duymamıştı.

Mektupta devam ediyordu:

“Orhan, senin oğlumuzu istemediğini düşündüm. Bunu duyduğum anda bütün dünyam başıma yıkıldı. Çünkü senin de korktuğunu sanmıştım. Oysa seni oğlumuzdan uzaklaştıracaklarını düşündüm.”

Başımı kaldırıp Nermin Hanım’a baktım.

“Peki neden bana sormadı?”

Nermin Hanım gözyaşlarını sildi.

“Çünkü o gün çok korkmuştu.”

Mektuba döndüm.

“Ertesi gün seni aramak istedim. Ama hastaneden ayrılmadan önce beni bir kadın aradı. Bana, eğer oğlumuzu gerçekten korumak istiyorsam bir süre ortadan kaybolmam gerektiğini söyledi. Senin ailenin çocuğu kabul etmeyeceğini, senin de baskı altında kalacağını iddia etti.”

Sinirle ayağa kalktım.

“Kimdi bu kadın?”

Nermin Hanım cevap vermedi.

Mektubu okumaya devam ettim.

“Ben sana zarar vermek istemedim. Oğlumuzu da terk etmek istemedim. Sadece onun benden alınacağından korktum. Sana güvenemediğim için değil, o gün duyduğum yalanlara inandığım için gittim.”

O an yıllardır içimde taşıdığım bütün öfkenin yönü değişti.

Eşim bizi seviyordu.

Ama korkmuştu.

Yanlış bir insana inanmış, yanlış bir karar vermiş ve ardından bu kararın bedelini on sekiz yıl boyunca taşımıştı.

Mektubun son sayfasına geldiğimde gözlerim dolmuştu.

“Orhan, sana bir şey daha söylemeliyim. Ben oğlumuzu hiçbir zaman unutmadım. İlk yıllarında onun fotoğraflarını gizlice gördüm. Okula başladığını, konuşmayı öğrendiğini, bisiklete bindiğini, ödül aldığını öğrendim. Ama geri dönmeye cesaret edemedim. Çünkü bana, dönersem her şeyi daha kötü hale getireceğim söylendi.”

Sonra şu cümle vardı:

“Eğer bir gün oğlumuz on sekiz yaşına gelirse, ona gerçeği anlat. Beni iyi biri olarak anlatmak zorunda değilsin. Çünkü hata yaptım. Ama ona, annesinin onu hiç istemediğini de söyleme. Çünkü bu doğru değil.”

Mektubu elimden bıraktım.

Oğlumun gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

“Demek annem beni istemediği için gitmemiş.”

Başımı salladım.

“Hayır oğlum. Gitmesi yanlıştı. Seni bırakması doğru değildi. Ama seni sevmediği için gitmedi.”

Oğlum uzun süre sessiz kaldı.

Sonra bana bakıp, “Peki nerede?” diye sordu.

Nermin Hanım derin bir nefes aldı.

“İstanbul’da.”

O an yüzüm dondu.

“Sen biliyor muydun?”

“On sekiz yıldır biliyorum.”

“Bana neden söylemedin?”

“Çünkü bana söz verdirdi. Oğlun on sekiz yaşına gelmeden sana hiçbir şey anlatmayacaktım. Ama şunu da biliyordum Orhan… Sen gerçeği öğrendiğinde ne yapacağını bilmiyordum.”

Oğlum ayağa kalktı.

“Ben biliyorum.”

İkimiz de ona baktık.

“Annemle tanışmak istiyorum.”

Bu cümle beni hazırlıksız yakaladı.

On sekiz yıl boyunca o kadına karşı duyduğum öfkenin oğlumun içinde de olduğunu sanmıştım.

Ama o benden farklıydı.

O, annesinin hatasını değil, annesinin nedenini öğrenmek istiyordu.

Ertesi gün İstanbul’a gittik.

Nermin Hanım da bizimle geldi.

Adresin önüne geldiğimizde arabadan inmediğimi fark ettim.

Oğlum kapıyı açtı.

“Baba?”

“Gitmek istediğine emin misin?”

Bana baktı.

“Evet. Ama sen de benimle gel.”

Kapının zilini çaldık.

Birkaç saniye sonra kapı açıldı.

Karşımda, yıllar önce bir bavulla evden çıkan kadın duruyordu.

Saçlarına ak düşmüştü.

Bizi görünce yüzü bembeyaz oldu.

Önce bana baktı.

Sonra oğluma.

Dudakları titredi.

“Ben… çok geç kaldım.”

Oğlum hiçbir şey söylemeden ona sarıldı.

Kadın ağlamaya başladı.

Ben ise birkaç adım geride durdum.

On sekiz yıl boyunca hayalini kurduğum yüzleşme böyle değildi.

Bağırmak istemedim.

Hesap sormak istemedim.

Çünkü oğlumun yüzündeki ifadeyi görünce anladım ki bazı yaralar hesaplaşmayla değil, gerçekle kapanıyordu.

Bir süre sonra oğlum annesinin elini tuttu.

“Bana neden gelmediğini anlatır mısın?”

Kadın başını salladı.

“Anlatacağım.”

Ben kapının önünde durup ikisine baktım.

O gün anladım ki hayatımın en büyük hatası, eşimin beni terk etmesi değildi.

Asıl hatam, gerçeği öğrenmeye çalışmadan ondan nefret ederek on sekiz yıl geçirmiş olmamdı.

Eşim bizi terk ederek büyük bir hata yapmıştı.

Ama ben de oğluma yıllarca annesinin onu istemediğini düşündürseydim, onun yaptığı hatayı kendi içimde tekrar etmiş olacaktım.

Oğlum o gün annesiyle saatlerce konuştu.

Her sorusunun cevabını aldı.

Bazı cevaplar canını acıttı.

Bazıları onu ağlattı.

Ama sonunda annesinin elini bırakmadı.

Akşam eve dönerken oğlum arka koltukta uyuyakaldı.

Nermin Hanım sessizce bana baktı.

“Artık kızgın mısın?”

Camdan dışarı baktım.

“Evet,” dedim.

“Peki nefret ediyor musun?”

Başımı iki yana salladım.

“Hayır. Nefret edecek kadar uzun zaman harcadım. Artık o zamanı geri almak istiyorum.”

Ertesi sabah yıllardır çekmecede duran Anneler Günü kartını çıkardım.

On sekiz yıl önce yazdığım birkaç kelime hâlâ içindeydi.

Bu kez kartı çekmeceye koymadım.

Oğluma verdim.

“Bunu annen için saklamıştım.”

Oğlum kartı aldı ve gülümsedi.

“Bence artık zamanı geldi.”

Ve yıllar önce hiç gönderemediğim o kartı, oğlumun annesine birlikte götürdük.

Çünkü bazen hayat, kaybettiğimizi sandığımız insanları geri getirmez.

Ama bize onların hikâyesini yeniden dinleme fırsatı verir.

Ve ben o gün şunu öğrendim:

Bir insanın yaptığı hatayı affetmek, yapılanları unutmak değildir. Bazen affetmek, geçmişin geleceğimizi yönetmesine artık izin vermemektir.

Oğlumun on sekizinci doğum günü bizim için sadece bir doğum günü değildi.

On sekiz yıl önce yarım kalan bir ailenin, ilk kez gerçeğin etrafında yeniden bir araya geldiği gündü.