Kocamın metresi öldü…
“Onu sen büyüteceksin.”
O an kulaklarım uğuldamaya başladı.
Yemin ederim, birkaç saniye boyunca nefes almayı unuttum.
Karşımda duran adam benim kocamdı.
Beş yıllık eşim.
Hayatımı paylaştığım adam.
Her sabah yanında uyandığım, her akşam eve dönmesini beklediğim adam.
Ve kucağındaki çocuk…
Benim değildi.
Kapının önünde öylece kaldım.
Elimde hâlâ market poşetleri vardı.
Anahtarlarım yere düştü.
Çıkardığı ses apartman boşluğunda yankılandı.
Ama ben eğilip almaya bile çalışmadım.
Gözlerim sadece çocuğa kilitlenmişti.
Küçük kız uykuluydu.
Başını kocamın omzuna yaslamıştı.
Sarı bir hırka giymişti.
Kıvırcık saçları alnına yapışmıştı.
Bileğinde pembe bir bileklik vardı.
Üzerinde tek bir isim yazıyordu.
Sofya.
Kalbim sıkıştı.
Çünkü o ismi daha önce görmüştüm.
Fotoğraflarda.
Mesajlarda.
Yalanların arasında.
Ama o gün anlayamadığım şey şuydu:
Bu çocuğun birkaç dakika sonra bütün hayatımı altüst edeceği.
“Bu da ne demek oluyor?” diye fısıldadım.
Sesim bana bile yabancı geldi.
Kocam, Emre, cevap vermedi. Devamı Sonraki Sayfada..
