Annem babamın vefatından 2 ay sonra yaşlı bir adamla evlendi
Annem babamın vefatından sadece iki ay sonra yaşlı bir adamla evlendiğinde, içimde tarif edemediğim bir öfke vardı.
Babamı toprağa vereli henüz sekiz hafta olmuştu. Evimizin duvarlarında hâlâ onun kahkahalarının yankısı varmış gibi hissediyordum. Dolabındaki gömlekler duruyordu, çalışma masasındaki kalemler yerli yerindeydi. Ben yas tutmaya çalışırken annemin düğün hazırlıkları yapması bana ihanet gibi geliyordu.
Düğün günü geldiğinde istemeden de olsa törene katıldım.
Annem beyaz bir elbise giymişti. Yanındaki adam ise yetmiş yaşlarında, baston kullanan, ciddi bakışlı biriydi. Adı Kemal Bey'di. Şehirde büyük bir servete sahip olduğu söyleniyordu.
İnsanlar fısıldaşıyordu.
"Kadın daha yeni dul kaldı."
"Adam çok zenginmiş."
"Kesin para için evlenmiştir."
Ben de aynı şeyi düşünüyordum.
Düğünden sonra annemle haftalarca konuşmadım.
Telefonlarını açmıyor, mesajlarına cevap vermiyordum.
Bir gün annem kapıma geldi.
"Beni dinlemeni istiyorum," dedi.
"Babam ölmeden iki ay geçmeden evlendin. Dinleyecek bir şey yok."
Yüzü düştü.
"Bazı gerçekleri bilmiyorsun."
"Bilmek de istemiyorum."
Kapıyı yüzüne kapattım.
Fakat birkaç hafta sonra beklenmedik bir haber aldım.
Kemal Bey hastaneye kaldırılmıştı.
Doktorlar durumunun ağır olduğunu söylüyordu.
Annem beni aradı.
"Lütfen gel."
Gitmek istemedim ama içimde açıklayamadığım bir his vardı.
Hastaneye vardığımda Kemal Bey yoğun bakımın yanındaki odada yatıyordu.
Beni görünce zayıf bir gülümsemeyle elini uzattı.
"Seninle konuşmam gerekiyor."
Sessizce oturdum.
Yaşlı adam derin bir nefes aldı.
"Babana bir söz verdim."
Kalbim duracak gibi oldu.
"Ne demek bu?"
Yastığının altından eski bir zarf çıkardı.
"Ölmeden önce bunu sana vermemi istemedi. Zamanı geldiğinde öğrenmeni istedi."
Titreyen ellerimle zarfı açtım.
İçinden babamın el yazısıyla yazılmış bir mektup çıktı.
İlk satırı okuduğum anda gözlerim doldu.
"Canım oğlum..."
Mektup yıllar öncesinden değil, ölümünden sadece birkaç gün önce yazılmıştı.
Babam ağır hasta olduğunu biliyormuş.
Doktorlar ona en fazla birkaç ay ömür biçmiş.
Ama bunu benden saklamış.
Mektubun devamını okudukça dünyam değişmeye başladı.
Babam ve Kemal Bey çocukluk arkadaşıymış.
Yoksul bir mahallede birlikte büyümüşler.
Yıllar içinde Kemal Bey büyük bir iş insanına dönüşmüş, babam ise öğretmen olmuştu.
Ancak dostlukları hiç bitmemiş grsele ilerleyn devamı sonraki sayfda.....
