Sana her ay emekli maaşımın sekiz bin lirasını veriyorum
Elif ona çay koydu. — Kaybetmedin, eğer ders çıkartırsan. — Mahkeme cezalar verdi, bankalar bastırıyor. Kübra... ailesine gitti. “Bu aşağılanmaya dayanamam” dedi. Ne yapacağımı bilmiyorum. — Bundan kaçabilirdin, — dedi Elif sakince. — Hepimiz aile içinde halledebilirdik. Ama sen yalanı seçtin. Başı öne düştü: — Affet. Gerçekten... senin bana karşı gelmeyeceğini sandım. Anne sevgisinin hep galip geleceğini düşündüm. — Sevgi körlük değildir, oğlum. Sen iyiliği itaatle karıştırdın. Uzun bir sessizlik oldu. Ahmet sıcak çaydan bir yudum aldı, sanki ilk kez gerçeğin tadını alıyordu. — Beni tamamen mahvetmek mi istiyorsun? — diye fısıldadı. — Hayır. Adaleti sağlamak istiyorum. Bana kâr payımı, mallarımdan payımı iade etmeni. Ve bir kadının bir daha hiçbir zaman belgeler olmadan başkasının evinde kalmamasını. Toprak büyüyünce ona bunu öğret. Ahmet başını salladı. Omuzları çökmüştü, bakışları daha insancıl olmuştu. — Her şeyi düzelteceğim. Söz veriyorum. *** Üç ay sonra şirket sıkıntılı ama ayaktaydı. Elif artık “Ahmet Lojistik Türkiye”nin resmi ortağıydı ve yasal gelirini alıyordu.
Eski merkez yakınlarında küçük bir daire satın aldı — elmalı pay kokusuyla dolu, hafta sonları torunu Toprak’ın kahkahalarının yankılandığı bir evdi. Bir gün Ahmet aradı: — Anne, Kübra’yla boşandık. Ama Toprak seni her hafta görsün istiyorum. Seni çok seviyor. — Önemli olan onun dürüst büyümesi, — dedi Elif. Ahizedeki sessizlikte sonunda Ahmet fısıldadı: — Ve bunu ona öğreteni unutmaması. *** O akşam Elif, pencere kenarında bir mum ve bir kadeh şarapla oturuyordu. Sokaktan geçen tramvay sesi huzurlu bir İstanbul akşamını taşıyordu. Eski fotoğraflara baktı: düğün, çocuğunun çocukluğu, tatiller... Arda yanında gülümsüyordu. Karanlıkta onun sesini duyar gibi oldu: — Sonunda hatırladın kim olduğunu. Elif gülümsedi. Artık başkasının evinde gölge değildi. Artık kendi çatısı, kendi adı, kendi saygısı vardı — ve kimin o sofraya oturacağını kendi seçecekti. Dışarıda gece İstanbul’un üzerinde yeni ışıklar yanıyordu. Ve artık onu hiçbir güç bir daha evinden çıkaramayacaktı.
