NATO tatbikatının en kritik gecesinde tüm ekranlar karardı… Komutanlar panikle birbirine bakarken, günlerdir aşağılanan o genç asker sessizce ayağa kalktı. Kimse ona güvenmiyordu.
—İmkânsız...
Adam hafifçe gülümsedi.
—Merhaba Serkan.
Bu sesi duyunca Serkan'ın yüzündeki kan tamamen çekildi.
Komutan sert bir sesle sordu:
—Bu adam kim?
Serkan cevap vermekte zorlandı.
Sonunda dudaklarından birkaç kelime döküldü.
—Bu... Kartal-17.
Odada bomba etkisi yaratan bir sessizlik oldu.
Demek ki ölü denilen kişi karşımızda duruyordu.
Adam sandalyesine yaslandı.
—Beni öldü gösterdiler çünkü bazı şeyleri öğrenmem istenmiyordu.
Yabancı subaylardan biri öfkeyle ayağa kalktı.
—Ne öğrenmiştin?
Adam doğrudan Serkan'a baktı.
—Yıllar önceki bir sabotajı.
Serkan bağırdı.
—Yalan söylüyor!
Ama artık kimse ona eskisi kadar güvenmiyordu.
Komutan soruşturma emri verdi.
Gece boyunca bütün kayıtlar incelendi.
Ben de ekiplerle birlikte çalıştım.
Saatler süren araştırmanın sonunda gerçek ortaya çıktı.
Yıllar önce yapılan büyük bir NATO eğitiminde ciddi bir sistem hatası yaşanmıştı.
Suç ise yanlış kişiye yüklenmişti.
Kartal-17 kod adlı uzman görevden uzaklaştırılmış, ardından öldüğü ilan edilmişti.
Gerçek sorumlular ise dosyaları kapatmıştı.
Yeni bulunan kayıtlar bütün gerçeği ortaya çıkarıyordu.
Sabaha karşı komutan herkesin önünde konuştu.
—Bu gece yalnızca bir sistem arızasını çözmedik. Yıllardır saklanan bir gerçeği de ortaya çıkardık.
Sonra bana döndü.
—Bu kayıtları ilk fark eden asker Oğuz'dur.
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Salondaki herkes bana bakıyordu.
Aralarında günlerdir benimle alay edenler de vardı.
Komutan devam etti.
—Eğer Oğuz detayları fark etmeseydi bu olay ortaya çıkmayacaktı.
Alkış sesleri yükselmeye başladı.
Yabancı subaylar bile ayağa kalkmıştı.
Bir Alman subay yanıma geldi.
—Harika iş çıkardın asker.
İlk kez yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.
Sonra gözlerim Serkan Başçavuş'u aradı.
Bir köşede sessizce duruyordu.
Yaklaştım.
Bana baktı.
Bu kez yüzünde alay yoktu.
Sadece yorgunluk vardı.
—Haklıymışsın evlat.
Şaşırdım.
—Ne konuda?
Derin bir nefes aldı.
—Buraya aitmişsin.
Yıllardır duyduğum bütün aşağılamalar o cümlenin içinde eriyip gitmiş gibiydi.
Dışarı çıktığımda güneş doğuyordu.
Tatbikat alanının üzerinden ilk ışıklar yükseliyordu.
Birkaç gün sonra sonuçlar açıklandı.
Türk ekibi eğitimde birinci olmuştu.
Ve sürpriz bir şekilde en yüksek bireysel başarı puanı benim adımın karşısında yazıyordu.
Küçük bir kasabadan gelen, ilk günlerde herkesin küçümsediği çömez asker...
Şimdi bütün birliğin saygı duyduğu bir isim olmuştu.
O gün anladım ki bazen insanlar size ne kadar yetersiz olduğunuzu söylerse söylesin, önemli olan onların ne düşündüğü değildir.
Önemli olan, siz pes etmediğiniz sürece hikâyenin henüz bitmemiş olmasıdır. Çünkü en büyük zaferler, kimsenin size inanmadığı zamanlarda başlar.
