1998 yılının Şubat ayında Balıkesir’in eski mahallelerinden birinde yaşayanlar geceleri huzursuz olmaya başladı.
Üç katlı apartmanın en üst katında oturan 55 yaşındaki Emine Korkmaz, yalnız yaşayan, sessiz bir kadındı. Gündüzleri kimseyle konuşmaz, evinden neredeyse hiç çıkmazdı.
Ancak geceleri…
Her gece, tam 02.40’ta, Emine Hanım balkona çıkıyor ve ışık yakmadan karanlığa bakıyordu.
Hareket etmiyor,
konuşmuyor,
sadece… bekliyordu.
Komşular bunun farkına vardığında işin tuhaflığı ortaya çıktı.
Çünkü Emine Hanım aynı gecelikle, aynı duruşla, aynı noktada görünüyordu.
Bir gece seslendiler.
Cevap gelmedi.
Ertesi sabah polis çağrıldı.
Kapı açıldığında, herkesin tüylerini diken diken eden gerçek ortaya çıktı…
