DNA Testi Yüzünden Ailem Beni Evden Kovdu

Büyükannem ağır adımlarla yanıma geldi ve kapsülün camına şefkatle dokundu. "Yirmi bir yıl önce," diye başladı anlatmaya, "Sen henüz dört yaşındayken korkunç bir trafik kazası geçirdik. Annen ve baban hafif yaralarla kurtuldu ama sen... Sen kurtulamadın. Baban o acıyla aklını kaçırmak üzereydi, annen ise aylarca konuşmadı. Ben eski bir genetik mühendisiyim. O zamanlar yeraltında gizlice yürütülen, tamamen yasadışı ve etik dışı bir klonlama projesinin başındaydım. Kızımı ve damadımı o halde görmeye dayanamadım. Senin hücrelerini kullanarak o laboratuvarda seni yeniden yarattım."

Duyduklarım beynimde balyoz gibi iniyordu. Kardeşim Ceren'in DNA testinde gördüğü şey benim kökenim değil, genetik dizilimimdeki o devasa anomaliydi. Sistem beni doğal bir insan olarak değil, "sentetik bir kopyalama" veya "tanımsız genetik materyal" olarak işaretlemişti. Annemin o gülümsemesinin anında solması, babamın "Senin hiç var olmaman gerekiyordu" demesi... Hepsi o an beynimde yerine oturdu. Onlar beni hiçbir zaman kendi evlatları olarak görememişlerdi. Ben onlar için ölen kızlarının yerini doldurması için zorla ellerine tutuşturulmuş, her baktıklarında o korkunç kazayı ve kayıplarını hatırlatan cansız bir projeydim. Yıllarca bana neden hep soğuk ve mesafeli davrandıklarını, Ceren doğduğunda neden ona taparken beni hep bir köşeye ittiklerini şimdi çok iyi anlıyordum.

Büyükannem ağlayarak ellerimi tuttu. "Onlar bu fikre başlarda çaresizlikle razı oldular ama seni kucaklarına aldıkları ilk günden beri senden korktular. Senin bir ruhun olmadığına, sadece laboratuvarda üretilmiş bir canavar olduğuna inandılar. Ama sen canavar değilsin! Sen benim mucizemsin. Sana kendi ellerimle bir hayat verdim."

Ellerimi onun ellerinden yavaşça çektim. Kapsülün içindeki o cansız, gerçek "bana" uzun uzun baktım. Yıllarca sevgisiz bir evde, bana neden nefretle baktıklarını anlamadan kendimi suçlayarak büyümüştüm. Onların gözünde sadece başarısız bir deney, ölü bir çocuğun silik bir yansımasıydım. Ama o an, içimde garip bir şekilde büyük bir hafifleme hissettim. Ben bir başkasının hayatını yaşamak zorunda değildim. O aileye ait olmamak, o soğuk evin bir parçası olmamak benim suçum değildi.

Büyükanneme dönüp, "Bana hayat vermiş olabilirsin," dedim buz gibi ama kendinden çok emin bir sesle, "Ama bana bir aile vermedin. Sadece kendi vicdan azabınızı ve yasınızı dindirmek için beni bir kâbusun içine hapsettiniz."

Arkamı döndüm ve o karanlık garajdan dışarı doğru yürümeye başladım. Büyükannem arkamdan adımı seslendi ama durmadım. Gecenin serin rüzgarı yüzüme çarparken ilk defa gerçekten yaşadığımı hissettim. Ben laboratuvarda üretilmiş bir kopya olabilirdim ama bu gece o garajda o kopyanın da bir kalbi, onuru ve kendi yolunu çizecek kadar büyük bir cesareti olduğunu öğrenmiştim. Geçmişim bir kapsülün içinde kalabilirdi ama geleceğim sadece bana aitti. Artık o sahte aileye ihtiyacım yoktu; kendi hikayemi, kendi gerçeğimle yazmaya daha yeni başlıyordum.