Evlatlarım Okusun Diye Boğazımdan Kestim

Ben Cemal. 68 yaşındayım. Ömrüm inşaat iskelelerinde, soğuk kış günlerinde harç kararak geçti. Rahmetli eşimle birlikte tek bir gayemiz vardı: Üç evladımız yoksulluk çekmesin, okuyup büyük adam olsunlar. Ayakkabımın altı delik gezerdim ama onların okul taksitlerini bir gün bile geciktirmezdim. Sofraya et girdiğinde eşimle biz doyduk der, tabaklarındaki yemeği onlara ayırırdık. Hayatları boyunca onlara hiç "Yok" demedik, hiçbir zorlukla yüzleştirmedik.

Zaman aktı geçti, bizim o nasırlı ellerimizle büyüttüğümüz çocuklarımız gerçekten de "büyük adam" oldular. Üçü de yurt dışında eğitim aldı, şimdi devasa holdinglerin başında, lüks arabalara binen, zengin iş adamları oldular. Ama onlar yükseldikçe, bizden ve o yoksul geçmişlerinden utandılar. Eşim vefat ettiğinde bile "Toplantımız var baba, en kısa sürede geleceğiz" diyerek cenazeye son anda yetiştiler.

Bu bayram sabahı her zamanki gibi erkenden kalktım, en temiz kıyafetlerimi giydim. Belki bu bayram gelirler, torunlarımın kokusunu içime çekerim diye umutla kapıya bakıyordum. Öğlene doğru kapımın önünde siyah, lüks bir araç durdu. İçinden şoför kıyafetli bir adam indi ve elinde şık, kocaman bir hediye paketiyle kapımı çaldı. Evlatlarımın beni unutmadığını sanarak titreyen ellerimle paketi aldım, sevinçten gözlerim dolmuştu. Ancak paketi açtığımda içinden sadece kalın bir zarf ve asistanları tarafından yazılmış bilgisayar çıktısı bir not çıktı...