Görümcem, aile gezisinde annemi koridorda paspas üstünde yatırmış!
Görümcem Ceren, geçen ay sözde bir “aile tatili” organize etti. Büyük bir yayla evi kiraladı ve kişi başı 15 bin Lira topladı. Herkes parasını ödedi — tahmin edin kim ödemedi? Ceren’in kendisi.
Oğlum hastalandığı için ben katılamadım. Annem önden gitmişti. Ertesi sabah beni aradı; sesi titriyordu, belli ki ağlamıştı.
“İyi dinlenemedim,” dedi ama yalandı.
Görüntülü konuşmada gerçeği gördüm: Koridorda, dolabın yanında, incecik bir paspasın üstünde yatıyordu. Ne kapı var, ne mahremiyet.
Ceren’in annesi kraliçe yataklı süit odadaydı. Kız kardeşi evin en iyi odasını kapmıştı.
Hemen kardeşimi — Ceren’in kocasını — aradım.
“Ceren, ‘ilk gelen alır’ dedi,” diye geveledi. “Annen de kabul etmiş.”
ŞAKA MI BU?
Bizim annemiz çift vardiya çalışan, kendini parçalayan bir kadın. O sırada Ceren keyif çatıyor, kahve içiyor. Kardeşim ise orada, tam anlamıyla omurgasız, hiçbir şey yapmadan duruyor.
Ceren bir şeyi yanlış hesapladı: Benim bu işe karışmayacağımı sandı.
Sırrının güvende olduğunu düşündü.
Anneme baktım ve sadece şunu söyledim:
“Bana otuz dakika ver.”
Yarım saat sonra Ceren’in kapısını çaldım.
Elimdeki şeyi görünce yüzü bembeyaz oldu.
“Hayır… Bunu yapmaya cesaret edemezsin,” diye kekeledi.
Ama artık çok geçti.
Kapıyı ben çalmadım aslında; yumruğum kapıya değdiği anda kapı zaten açıktı. Ceren içerideydi, elinde kadeh, kahkahası yarım kalmış. Beni görünce gülüşü dondu. Elimde tuttuğum şeyi fark etmesi bir saniye sürdü ama o bir saniye ona saatler gibi geldi. Gözleri, kalbinden fırlayacakmış gibi büyüdü.
“Elindekini bırak,” dedi fısıltıyla. “Ne yapıyorsun sen?”
Sakin görünüyordum. Hatta fazla sakindim. Bu genelde insanların en çok korktuğu halimdir. Elimdeki şey bir bavuldu. Annemin bavulu. Üzerinde hâlâ onun adı yazılıydı. Koridordan alıp gelmiştim. İçinde kırışmış pijamaları, diş fırçası, küçük bir not defteri vardı. Yani bir insanın onurunun son kırıntıları.
“Hayır,” dedim. “Bunu sen göreceksin.”
Ceren’in arkasında annesi belirdi. Üzerinde sabahlık, yüzünde uykulu bir memnuniyetsizlik. Kız kardeşi de kapının kenarından bakıyordu. Evde bir anda sessizlik oldu. Kahve fincanı masada devrildi, ama kimse umursamadı.
“Ne oluyor burada?” diye sordu annesi, sert bir sesle.
“Olup biteni,” dedim. “Siz zaten biliyorsunuz.”
Bavulu yere koydum ve fermuarını açtım. İçinden annemin ince battaniyesini çıkardım. Katlanmıştı, ama kirliydi. Paspasın kokusu sinmişti. Sonra telefonu çıkardım. Görüntülü konuşmadan aldığım birkaç fotoğrafı gösterdim. Koridor. Dolap. Paspas. Annemin sırtı. Yüzü görünmüyordu ama herkes kimin olduğunu biliyordu.
“Bu mu aile tatili?” dedim. “Bu mu adalet?”
Ceren bir adım geri çekildi. “O kabul etti,” dedi yine. “Kimse zorlamadı.”
O an kardeşim ortaya çıktı. Yüzü bembeyazdı. Bana bakamadı. “Abartıyorsun,” dedi zayıf bir sesle. “Annemiz bir şey demedi ki…”
O cümle içimde bir şeyleri kopardı. “Demedi,” dedim. “Çünkü o sizin gibi bağırarak yer kapmaz. Çünkü o başkasının huzurunu bozmak istemez. Çünkü o annedir.”
Evin içindeki hava ağırlaştı. Ceren’in annesi kollarını kavuşturdu. “Bunda büyütülecek ne var?” dedi. “Yatak yoktu.”
“Vardı,” dedim. “Ama sizinkiler doluydu.”
Bir süre kimse konuşmadı. Sonra ben devam ettim. “Otuz dakika önce annem o paspastaydı. Şimdi toparlanıyor. Yirmi dakika sonra buradan gidiyoruz.”
“Gidemezsiniz,” dedi Ceren. “Para verdik—”
“Verdik,” diye düzelttim. “Herkes verdi. Sen hariç.”
Bu cümle patladı. Kardeşim başını kaldırdı. “Ne demek o?”
“Demek,” dedim, “senin kraliçe yataklı süitte yatan eşin tek kuruş ödemedi. Annemi koridora yatıran düzenin bedelini başkaları ödedi.”
Ceren’in yüzü kızardı. “Yalan söylüyorsun!”
Telefonumdan dekontları açtım. İsimler. Tarihler. Her şey netti. Sessizlik tekrar çöktü. Bu kez daha ağırdı devamı digr syfada ilerlyn...
