Görümcem, aile gezisinde annemi koridorda paspas üstünde yatırmış!

“Şimdi dinle,” dedim Ceren’e. “Biz gidiyoruz. Ama bu evde bir şey değişecek.”

Annesi alayla güldü. “Ne değişecekmiş?”

“Yerler,” dedim. “Kim nerede yatacak.”

Kardeşime döndüm. “Annem senin annen. Eğer bu gece yine koridorda yatarsa, bu evden ben değil, sen çıkarsın.”

Gözleri doldu. İlk kez omurgasını hatırlıyormuş gibi doğruldu. Ceren’e baktı. “Toplan,” dedi. “Biz salona geçiyoruz.”

“Ne?!” diye bağırdı Ceren.

“Duydun.”

O an bir şey kırıldı. Belki evde, belki evlilikte. Ama bir şey kesinlikle bitti.

Annem kapının eşiğinde belirdi. Yorgundu ama dimdik duruyordu. Bana baktı. Gülümsedi. O gülümseme her şeye bedeldi.

“Gidelim kızım,” dedi. “Ben iyiyim.”

Bavulu kapattım. Annemin koluna girdim. Kapıdan çıkarken arkama baktım. Ceren’in süit odası artık sessizdi. Kraliçe yatak boştu.

Arabaya bindiğimizde annem elimi sıktı. “Bunu yapmak zorunda değildin,” dedi.

“Zorundaydım,” dedim. “Çünkü susmak, paspası kabul etmektir.”

Yayladan inerken sis dağılıyordu. Yol uzundu ama içim rahattı. O tatil bitmişti. Ama annemin onuru yerindeydi. Ve bazı kapılar, bir kez böyle kapandı mı, bir daha asla eskisi gibi açılmaz.