Kocamın Öldüğünü Sanıyordum 3 Yıl Sonra Yan Daireme Başka Bir Kadın ve Çocukla Taşındığını Görünce Elim Ayağım Birbirine Girdi

"Dinle beni," diye yalvardı. "Şirketteki ortaklarımın uluslararası bir uyuşturucu ağı için kara para akladığını öğrendiğim gün benim ölüm fermanımı imzaladılar. Polise gitmeden beni buldular. Frenlerimi kestiler Cansu! O kaza değildi. Arabadan son anda sağ çıktım ama beni hastanede bitireceklerini biliyordum. Polisin içindeki kirli bağlantılarını kullandılar. Tabuta tanınmaz halde bir kimsesizi koydular. Eğer yaşadığımı bilselerdi... Seni ve bebeğimizi yaşatmazlardı. Sizi korumak için, sizin için öldüm ben!"

Duyduklarım karşısında dizlerimin bağı çözüldü. Duvara tutunarak ayakta kalmaya çalıştım.

"Bizi korumak için mi?" diye fısıldadım acı bir gülümsemeyle. "Sen bizi korumadın Ferhat. Sen o gün arabayla şarampole yuvarlandığında... Ben haberi aldığım an yaşadığım o korkunç şokla kanamam başladı. Bebeğimiz... O gün karnımda öldü. Ben onu senin sandığım o sahte mezarın hemen yanına gömdüm!"

Ferhat'ın yüzündeki o gergin, savunmacı ifade bir anda paramparça oldu. Rengi kireç gibi soldu. Gözleri dehşetle büyüdü. "Ne... Ne diyorsun sen? Bebeğimiz... Öldü mü?" Sesi bir inilti gibi çıkmıştı. Olduğu yere, dizlerinin üzerine çöktü. "Hayır... Hayır, bu olamaz. Ben sizin ikiniz de güvendesiniz, uzaktan da olsa hayattasınız sanıyordum. Ben..."

Tam o sırada içerideki odanın kapısı açıldı ve yanındaki o genç kadın belirdi. Beni gördüğünde yüzünde bir anlık şaşkınlık belirdi ama Ferhat'ın yerdeki yıkılmış halini görünce her şeyi anladı.

"Aylin," dedi Ferhat ağlayarak kadına bakıp. "O bebeğimizi kaybetmiş... Her şeyi mahvettim."

Aylin yavaşça yanımıza yaklaştı. Gözlerinde sadece derin bir üzüntü ve profesyonel bir şefkat vardı. "Ben onun eşi değilim Cansu," dedi yumuşak bir sesle. "Ben emniyet amiriyim. Tanık koruma programındayız. Küçük kız da operasyonda kaybettiğimiz bir meslektaşımın kızı, geçici olarak korumam altında. Ferhat o devasa çeteyi çökertmek için üç yıldır emniyetle iş birliği yapıyor. Mahkeme henüz bitmediği için kimliği hala gizli. Senin bu şehirde olduğunu bilmiyorduk, burası bize güvenli ev olarak tesadüfen tahsis edildi. Küçük kıza dışarıda Cansu ismini verdik çünkü... Ferhat seni bir an olsun aklından çıkaramadı."

Sessizlik antreye buz gibi bir sis gibi çöktü. Üç yıl. Üç koca yıl boyunca yasını tuttuğum, yavaş yavaş unutmaya çalıştığım adam karşımda, bir kahraman mı yoksa hayatımı mahveden bir korkak mı olduğuna karar veremediğim bir halde diz çöküyordu. Beni korumak istemişti. Ama bu koruma, benim her şeyimi, bebeğimi, gençliğimi, aklımı benden almıştı.

Ferhat ayaklarıma kapanarak ağlamaya başladı. "Beni affet. Yalvarırım beni affet. Her şey bitmek üzere. Çete çöküyor, birkaç aya tamamen özgür olacağım. Yeniden başlayabiliriz. Yeniden aile olabiliriz Cansu."

Soğuk duvarı bıraktım. Gözyaşlarımı elimin tersiyle sildim. İçimde bir şeyler tamamen kopmuş, geriye sadece devasa bir boşluk kalmıştı. "Sen üç yıl önce o şarampolde ölmedin Ferhat," dedim fısıltıyla. "Ama ben o gün o hastane odasında, bebeğimin kalbi durduğunda öldüm. Benim içimdeki neşeli, umutlu Cansu'yu o mezara, o kapalı tabutun yanına gömdüler."

Kapının kilidini çevirdim. Ferhat koluma uzanmak istedi ama ona öyle bir baktım ki eli havada asılı kaldı.

"Ölüler dirilmez Ferhat," dedim kapıyı yavaşça aralarken. "Ve ben artık bir hayaletle yaşamayacağım."

Dışarı çıktım, kapıyı arkamdan çektim. Kendi evime girip kapımı kilitlediğimde derin bir nefes aldım. Üç yıl sonra ilk defa, göğüs kafesime batan o ince sızı olmadan, gerçekten nefes aldığımı hissediyordum. Geçmiş, yan dairemde kalmıştı ve ben, kendi geleceğime doğru tek başıma yürümeye nihayet hazırdım.