Her zaman yaptığım gibi kahvemi içmek üzereydim ki birden Max’in havladığını duydum. Bu senin her zamanki bağırışların değildi.
Derin, ciddiydi, neredeyse rahatsız ediciydi. Bu onun tarzlarından biriydi. İlgi çekici – ve biraz rahatsız – bir fincan koydum ve ne olduğunu görmek için dışarı çıktım.
Onu bulamadım ama havlayan yankısı avlunun ucundan geldi, ormanın içinden. Küreği aldım. Nedenini bilmediğim halde kalbim zaten göğsümde sert atıyordu. Max sakin ve akıllı bir köpek ve ben onun sebepsiz yere havlamadığını biliyordum..Çok küçük bir bebek, beceriksizce battaniyeye sarılmış. Yanakları soğuktan
kızarmıştı ama hala nefes alıyordu.
Ağlamadı…, sadece bitkin görünüyordu. Ve Max, sadık, her zamanki gibi,
hareket etmeden onu korudu.
Bebeği sarmak için hemen ceketimi çıkardım ve yardım çağırmak için
aceleyle eve döndüm. Bu dakikalar hayatımın en uzun dakikalarıydı. Ama
çocuk hızla hastaneye götürüldü. Zayıftı, ama hayattaydı.Yapılan bir soruşturma onun yakın zamanda terk edildiğini ortaya çıkardı.
Tanık yok. Kamera yok. Sadece bu tenha alan… ve Max.
O günden sonra köpeğim köyde kahraman oldu. Tebrik edildim ama bir şey
yapmadım. Max her şeyi anladı, her şeyi hissetti.
Sadece içgüdüsünü takip ettim.
O gün beni iki kez kurtardı: Bir hayat kurtardı… ve bana dünyanın en sessiz
köşelerinde bile harika bir şeyin olabileceğini hatırlattı.
Ve artık her sabah kahvemi içtiğimde ona farklı bakıyorum.
Pages: 1 2
