Kızım bana ya kocasının beklentilerine uyum sağlamam gerektiğini ya da evden taşınmam gerektiğini söyledi. Gülümsedim, bavulumu aldım ve sessizce ayrıldım. Bir hafta sonra… 22 cevapsız çağrı gördüm.

Ön kapıdan içeri girdiğimde anahtarlarım hâlâ avucumda sıcaktı, market poşetleri bileklerimi kesiyordu. Cumartesi öğleden sonra ışığı oturma odası perdelerinden süzülerek her yeri, beni her zaman gülümseten o yumuşak bahar ışıltısına boğuyordu. Bugün değil.
Harry, Martha’nın kanserden ölmeden önce bana verdiği son hediye olan deri koltuğuma yayılmıştı. Çoraplı ayakları yukarıdaydı, parmaklarının arasında yarı dolu bir bira şişesi sallanıyordu. Uzaktan kumanda, sanki mekanın sahibiymiş gibi karnının üzerinde duruyordu.
“Yaşlı adam,” dedi basketbol maçından başını bile kaldırmadan. “Hazır uyanmışken buzdolabından bana bir bira daha al.”Devamı sonraki sayfada devamı sonraki sayfada… ilerleyn…