Kocam eşyalarından kurtulmam için ısrar etti

Onun cenazesiyle birlikte dünya aniden durdu. Mezar başında güç bela ayakta duruyordum; etrafımdakilerin sözcükleri kulaklarımda uğulduyor gibiydi, ama ben yalnızca beyaz tabutu görüyordum. Daha sonra
Günler sonra evdeyken, kocam sürekli bu cümleyi tekrarladı “Eşyalarının hepsini atmalıyız; bunlar, acıyı her an tekrar yaşatacak hatıralar.” Bu sözler ne kadar yabancı ve derin bir acı taşıyordu… Onun küçük eşyaları benim için kokuydu, dokunuştu, onun gülen yüzünün gri gölgesiydi. Direnmeye çalıştım; fakat bir ayın ardından dayanamayıp, kızımın odasına temizliği başlatmaya karar verdim daha sonra de’vamı sonrak sayfada..

Kapıyı açmak başta garip bir nefes gibiydi—her şey aynıdır, her şey değişmiştir. Hâlâ odaya onun minik parfüm kokusu sinmişti. Masanın üzerinde açık duran bir defter gördüm; kalbim tuhaf sesler çıkarır gibiydi. İçimdeki gürültüyle, o eşyaları tek tek tutup sarıldım — elbisesi, tokası, gözyaşlarım arasında ona ulaşma umudu.
Bir ders kitabından minik, katlanmış bir kâğıt düştü. Tanıdık piparişli eğik el yazısıyla yazılmıştı:
“Anne, eğer bunu okuyorsan, hemen yatağın altına bak. Her şeyi anlayacaksın…”

Ellerim titreyerek önce satırları, sonra göğsümü tekrar tekrar okudum. Ne anlamı vardı bu sözlerin?
Cesaretimi topladım, dizlerimin üzerine çöktüm ve … yatağın altına baktığımda nefesim kesildi. Orada, eski ve tozlu bir çanta vardı. İçinden birkaç defter, küçük bir memento kutusu ve onu öldüren kazara “kaybolduğu” söylenen o telefon çıktı. Kocam onun “kayıp” olduğunu söylemişti—ama işte, oradaydı.
Telefonu açtım: hâlâ çalışıyordu. İlk olarak mesajlara girdim. Arkadaşıyla