Yoldan geçenler yalnız duran küçük bir kız çocuğunu fark etti ve polise haber verdi

Kız, kendisine “git” diyen sesler duyduğunu söyledi, ardından caddenin sonunda duran eve işaret etti.
Yoldan geçenlerin gözüne öncelikle ne girdi bilinmez; yaklaşık altı yaşlarında, şık bir pembe elbise giymiş, sanki tazecik bir davetten yeni çıkmış küçücük bir kız çocuğu… Hiç sallanmadan kaldırıma dikilmiş, sessiz ve durgun.devamı sonraki sayfada…..

Bazıları durup su teklif etti, bazıları ise sosyal hizmetleri arayıp aramamayı tartıştı. Çocuğun bakımsız olmadığı, aksine son derece özenli giyinmiş olduğu kesin—yine de bir kelime etmedi uzun süre, ta ki fısıldayarak konuşana dek:
— “Sesler… duydum sesler…”
Bu sözler kalabalığın tüylerini diken diken etti. Birkaç tereddütlü saniyenin ardından biri polisi aradı.
Yaklaşık 15 dakika sonra, yorgun görünümlü genç bir polis memuru geldi. Dizlerinin üzerine çöktü ve nazikçe sordu:
— “Merhaba, adın ne? Ailen neredeler? Bu saatte neden yalnızsın?”
Kız çocuğu başını kaldırdı ve usulca yanıtladı:
— “Sesler, beni evin dışına çıkmam için söylediler.”
Memur bir an dondu.
— “Hangi sesler tatlım?”
Kız bir an duraksadı, ardından ekledi:
— “Görmedim… Kapının arkasındaydım… İlk önce yüksek bir ses duydum. Sonra sesler dedi ki: ‘Git. Yoksa korkunç bir şey olacak.’”
Ve sonra utangaç bir sesi daha duyuldu:
— “Am… ‘korkunç şey’ ne demek, efendim?”
Kalp o anda sıkıştı memurun.
— “Nerede oturuyorsun?” diye sordu yumuşakça.
Kız çocukçuk yavaşça kolunu kaldırdı ve cadde sonunda duran eve işaret etti. Dışı göründüğü kadarıyla oldukça sıradandı: düzenli bir bahçe,