DNA Testi Yüzünden Ailem Beni Evden Kovdu

Küçük kız kardeşim Ceren eve o popüler DNA testlerinden birini getirdiğinde hepimiz gülüp geçmiştik. İtalyan mı, İrlandalı mı yoksa soylu bir aileden mi geldiğimizi öğrenmenin çok eğlenceli olacağını söylüyordu. Babam gözlerini devirdi, annem ise bunun koca bir "para israfı" olduğunu söyledi. Fakat büyükannemin rengi o kadar solmuştu ki, ona iyi olup olmadığını sormak zorunda kaldım.

Birkaç hafta sonra, pazar yemeği için hepimiz evdeyken beklenen sonuçlar geldi. Ceren heyecanla sırıtarak dizüstü bilgisayarını açtı. Sonra ekrandan benim profilime tıkladı... Ve o saniye her şey değişti. Annemin yüzündeki o neşeli gülümseme o kadar hızlı silindi ki, bu ürkütücüydü. Ceren sanki ona korkunç bir ihanette bulunmuşum gibi ekrana bakarak, "Sen ne yaptın?" diye fısıldadı.

"Ben hiçbir şey yapmadım," dedim gergin bir şekilde gülümsemeye çalışarak. "Ne oldu ki?"

Kimse cevap vermedi. Bilgisayara uzanmak istedim ama annem onu hızla önümden çekti. İşte tam o an babam bana buz gibi gözlerle bakarak, "Senin hiç var olmaman gerekiyordu," dedi. Yemin ederim bütün oda o an ölüm sessizliğine büründü. Bunun iğrenç, çok kötü bir şaka olduğunu düşündüm. Ama babam parmağıyla dış kapıyı işaret ederek bağırdı: "Bu evden defol. HEMEN ŞİMDİ!"

Gözyaşları içinde titriyor, birilerinin bana neler olduğunu açıklaması için yalvarıyordum. Ama hiçbiri yüzüme bile bakmadı. Bir ayağım kapıdan çıkmak üzereyken büyükannem aniden bileğimi yakaladı. Kimsenin bizi duymadığından emin olmak için omzunun üzerinden arkasına baktı ve avucuma eski, sararmış bir fotoğraf sıkıştırdı. "Gece yarısı," diye fısıldadı titreyen bir sesle, "arkasında yazan adrese git. HEMEN GİT!"

Titreyen ellerimle fotoğrafı çevirdim. Üzerinde sadece bir adres yazılıydı. Arabama binip cevapları bulmaktan başka çarem yoktu. Adrese ulaştığımda, terk edilmiş eski bir garajdan başka hiçbir şey yoktu. Kilidini açıp içeri girdim. Garajın tam ortasında, kalın toz tabakaları ve örümcek ağlarıyla kaplı devasa bir kutu duruyordu. Kutu benden bile daha uzundu. Tozunu silkeleyip kapağını yavaşça açtım. İçinde gördüğüm şeyle nefesim kesildi. "AMAN ALLAH'IM... BUNU BANA NEDEN DAHA ÖNCE SÖYLEMEDİNİZ?!" diye inledim. Gözlerim karardı, midem bulandı ve dehşet içinde yere yığılmak zorunda kaldım. Koca kutunun içinde saklanan ve tüm hayatımı altüst eden o korkunç sır neydi?

Gözlerimi zorlukla açıp o devasa ahşap sandığın içine tekrar baktığımda, bunun basit bir kutu olmadığını anladım. İçi tamamen paslanmaz çelikten yapılmış, üzeri kalın bir camla örtülü yüksek teknolojili bir medikal kapsüldü. Titreyen ellerimle camın üzerindeki tozu biraz daha sildiğimde, camın ardında yatan yüzle göz göze geldim. Bu yüz... Benim yüzümdü. Kapsülün içinde, benimle birebir aynı hatlara sahip, ancak solgun ve cansız yatan genç bir kız vardı. Tek fark, onun boynunun sağ tarafında derin, korkunç bir yara izinin olmasıydı. Ben sanki bir aynaya bakıyordum ama aynadaki yansımam bir cesetti.

Arkamdan gelen paslı garaj kapısının gıcırtısıyla yerimden sıçradım. Büyükannem, elinde eski bir fenerle kapıda duruyordu. Yüzünde yılların yorgunluğu ve o anki büyük itirafın ağırlığı vardı. Gözyaşları içinde, "O sensin," diye fısıldadı çatallı bir sesle. "Yani... Asıl sen. Gerçek torunum."

Nefes alamıyordum. "Ne demek gerçek torunun? O zaman ben kimim?" diye bağırdım sesimin titremesine engel olamayarak devamı için sonraki sayfaya geciniz...