Talepkar ebeveynlerime rağmen bir garsonla evlendim—Düğün gecemizde, “Görmeniz gereken bir şey var. Lütfen… panik yapmayın.” diyerek beni şok etti.

Talepkar ebeveynlerime rağmen bir garsonla evlendim—Düğün gecemizde, "Görmeniz gereken bir şey var. Lütfen... panik yapmayın." diyerek beni şok etti.

O kadar büyük bir malikanede büyüdüm ki, neredeyse ev gibi hissettirmiyordu.

Babam Rıfat, hayatı bir iş görüşmesi gibi ele alıyordu. Hafta sonları bile özel dikim takım elbiseler giyer ve kahvaltısının arasında telefon görüşmeleri yapardı. Annem Derya, her şeyden önce görünüşe değer verirdi. Tertemiz odaları, mükemmel fotoğrafları ve özenle oluşturulmuş izlenimleri severdi.

Tek oğulları olarak, mutlu olmak için yetiştirilmedim.

Aile mirasının bir uzantısı olmak için yetiştirildim.

Evliliğin ne anlama geldiğini anlamadan çok önce, ebeveynlerim benim evliliğimi planlamaya başlamışlardı bile. Her parti, her davet, her bayram yemeği, başka bir zengin aileden başka bir "mükemmel" kızı içeriyordu.

Mesaj her zaman açıktı: Bir gün, kabul edilebilir biriyle evleneceğim.

Otuz birinci yaş günüme birkaç ay kala, babam akşam yemeğinde hayatımı birdenbire değiştirdi.

Çatalını bırakırken, "Eğer gelecek yıla kadar evlenmezsen," dedi, "mirastan çıkarılacaksın."

İşte bu kadar. Hiçbir duygu yoktu. Hiçbir tartışma yoktu.

Ona baktım. "Bana bir son tarih mi veriyorsun?"

Annem şarap kadehinden başını kaldırmadı. "Geleceğini düşünüyoruz Kerem. Senin yaşındaki insanlar her zaman evleniyor."

"Uygun biriyle," diye ekledi babam.

Acı acı güldüm. "Kime göre uygun?"

"Seni birçok mükemmel kadınla tanıştırdık," diye yanıtladı.

"Mükemmel mi?" diye mırıldandım. "Yoksa zengin mi?"

Annem sabırsızca iç çekti. "Bu parayla ilgili değil."

Ama hepimiz bunun parayla ilgili olduğunu biliyorduk. Ailemizdeki her şey parayla ilgiliydi.

Bundan sonra, tanışma randevuları amansız bir hal aldı. Şık gülüşlü ve yapmacık kişilikli kadınlar, pahalı restoranlarda karşımda oturuyor, sohbetten çok finansal görüşmeye benzeyen sorular soruyorlardı. Her karşılaşma boş geliyordu.

Bir gece, dayanılmaz bir akşam yemeğinden sonra, şehir merkezindeki küçük bir kafeye kaçtım.

İşte orada 18 yaşındaki Cemre ile tanıştım.

Restoranda zahmetsiz bir sıcaklıkla dolaşıyor, müşterilerle gülüyor, hiçbir şey yazmadan herkesin siparişlerini hatırlıyordu. Çocuklarla şakalaşıyor, yorgun ofis çalışanlarıyla espri yapıyor ve bir şekilde tüm mekanı daha aydınlık hissettiriyordu.

Masama geldiğinde kahvemi doldurdu ve gülümsedi. "Çok kötü bir gün geçirmiş gibi görünüyorsun."

"Hiçbir fikrin yok," diye itiraf ettim.

"Ben Cemre," dedi.

Ve farkına bile varmadan, kafamda imkansız bir fikir oluşmaya başlamıştı.

İki saat sonra, Cemre molasında karşımda oturmuş, merakla bana bakarken bir kurabiye yiyordu.

"Peki," dedi, "bahsettiğin bu garip teklif nedir?"

Derin bir nefes aldım. "Ailem son derece zengin," diye başladım. "Ve hemen evlenmem gerektiğine karar verdiler."

"Şimdiden dramatik geliyor."

"Doğum günüme kadar evlenmezsem her şeyimi kaybedeceğim."

Kaşları yukarı kalktı. "Ciddiyim," diye devam ettim. "Ve seçtikleri kadınlardan hiçbiriyle evlenmek istemiyorum."

Cemre yavaşça geriye yaslandı. "Peki tam olarak ne istiyorsun?"

Yutkundum. "Benimle evlen. Geçici olarak. Bir yıl," diye hızlıca açıkladım. "Yasal bir evlilik. Ailemin yanında mutlu bir çift gibi davranacağız, sonra sessizce boşanacağız. Sana cömertçe tazminat ödeyeceğim. Her şey bir sözleşmeye yazılacak."

Cemre düşünceli bir şekilde kollarını kavuşturdu. "Ve bu sahte evlilik sırasında, aileme bunun gerçek olduğunu söylememe izin veriliyor mu?"

"Elbette."

Uzun bir süre beni inceledikten sonra hafifçe güldü. "Ya çok dürüstsün… ya da tamamen çaresizsin."

"Muhtemelen ikisi de."

Birkaç saat sonra bana mesaj attı: Kabul ediyorum.

Düğün o kadar hızlı oldu ki neredeyse gerçek gibi gelmedi. Ailem her şeyi kendi cemiyetlerinde ayarladı—pahalı çiçekler, zevksiz lüks, yapmacık gülümsemeler.

Cemre sade bir elbiseyle güzel görünüyordu, ancak etrafındaki yargılayıcı bakışların altında sadece şüphe duyuyordu devamı sonrki syfada.....