Kızım Mezuniyet Gecesi Eve Dönmedi—11 Ay Sonra Kardeşinin Odasında Bulduğum Sır Beni Dehşete Düşürdü
“Dikişler birer birer açıldı. Kumaş yırtıldığında içinden çıkan şey karşısında donup kaldım. Çünkü o an, kızımın kaybolduğu geceden beri cevap aradığım tüm soruların cevabının bu odada saklandığını anladım.”
Ellerim titriyordu.
Puf koltuğun içinden çıkan küçük siyah kutuya bakıyordum. Bir anne olarak içimde yıllardır taşıdığım korku, o an gerçeğe dönüşmek üzereydi.
Kutuyu elime aldım ama açmaya cesaret edemedim.
Çünkü bazen insan cevabı bulmaktan değil, cevabın ne olacağından korkar.
Derin bir nefes aldım ve kapağı kaldırdım.
İçinden kızımın kolyesi çıktı.
Onu tanımamam mümkün değildi. Doğduğu gün babasıyla birlikte aldığımız, üzerinde küçük bir yıldız bulunan o kolyeyi yıllardır boynundan çıkarmazdı.
Ama kutunun içinde sadece kolye yoktu.
Eski bir telefon, birkaç fotoğraf ve katlanmış bir mektup vardı.
Dizlerimin bağı çözüldü.
Telefonu elime aldığımda ekranın kırık olduğunu fark ettim. Şarja taktım. Dakikalar sonra ekran açıldı.
Şifre istemedi.
Sanki biri özellikle benim görmem için bırakmıştı.
Galeriyi açtığımda gördüğüm ilk fotoğraf beni yerimden kaldırdı.
Kızım vardı.
Ama yalnız değildi.
Yanında ikiz kardeşi duruyordu.
İkisi de ağlıyordu.
Fotoğraf mezuniyet gecesi çekilmişti.
O gece kızımın eve hiç dönmediği gece…
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
Sonraki fotoğraflara baktıkça gerçekler yavaş yavaş ortaya çıkıyordu.
Kızım kaybolmadan önce bir şey öğrenmişti.
Ve bu sırrı sadece kardeşiyle paylaşmıştı.
Telefonun içinde kayıtlı son videoya bastım.
Ekranda kızımın yüzü belirdi.
Gözleri korku doluydu.
“Anne…” dedi fısıltıyla.
Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı.
“Eğer bunu izliyorsan, demek ki artık saklayamamışlar.”
Nefesim kesildi.
“Ben kaçmadım anne. Beni kaçırmadılar da… Ama başıma gelenleri anlatırsam ailem zarar görür diye sustum.”
Kızım kameraya bakarken elleri titriyordu.
“O gece mezuniyet balosunda bir şey öğrendim. Bazı insanların göründüğü gibi olmadığını fark ettim.”
Videoda bir süre sessizlik oldu.
Sonra devam etti.
“Bunu sadece kardeşim biliyor. Bana yardım etmeye çalıştı ama işler kontrolden çıktı.”
Telefon elimden düşmek üzereydi.
Oğlum…
Benim oğlum…
On bir ay boyunca acı çekiyor gibi görünmüştü.
Ama aslında başka bir şey saklıyordu.
Tam o sırada kapının açıldığını duydum.
Arkamı döndüğümde oğlum kapıda durmuştu.
Yüzündeki ifadeyi görünce anladım.
Her şeyi fark etmişti.
“Anne…” dedi.
Sesi titriyordu.
“Sen o koltuğu açtın.”
Gözlerim dolu dolu ona baktı.
“Bana neden söylemedin?”
Oğlum başını eğdi.
“Çünkü söz verdim.”
“Kimden?”
Sessizlik oldu.
Sonra cebinden eski bir kâğıt çıkardı.
“Abim değil… kardeşim olarak değil… onu korumak isteyen biri olarak söz verdim.”
Kâğıdı bana uzattı.
Üzerinde kızımın el yazısı vardı.
“Eğer bir gün gerçek ortaya çıkarsa, anneme her şeyi anlat.”
Mektubu okumaya başladım.
Kızım, mezuniyet gecesi okulda bazı arkadaşlarının büyük bir sırrını öğrendiğini yazmıştı. İnsanları tehdit eden, bazı kötü olayları saklayan bir grubun varlığını fark etmişti devamı.....
