Kızımı, Büyükannesinin “Bu Masada Sana Yer Yok” Demesi Yüzünden Garajda Tek Başına Yemek Yerken Ağlarken Buldum…

Salondaki kahkahalar, ben Neriman Hanım'ın tam karşısında durduğum anda yavaş yavaş sustu.

O ise elindeki şarap kadehini masaya bırakıp bana, yıllardır alıştığım o küçümseyen bakışla gülümsedi.

"Bir sorun mu var?" diye sordu.

Ben de aynı sakinlikle cevap verdim.

"Evet, var. Ama bunu herkesin önünde konuşmayacağım."

Masadakiler merakla birbirine baktı.

"Neriman Hanım, sizinle çalışma odanızda iki dakika görüşmek istiyorum."

Ses tonum o kadar sakindi ki, kimse içeride fırtınalar koptuğunu anlayamazdı.

İsteksizce ayağa kalktı. Odaya geçtiğimizde kapıyı kapattım.

"Beni yıllarca küçümseyebilirsiniz," dedim. "Beni sevmediğinizi de kabul ederim. Ama sekiz yaşındaki bir çocuğu cezalandırıp garaja göndermek... İşte bunu asla affetmeyeceğim."

Yüzünü buruşturdu.

"Bir çocuğun disipline ihtiyacı vardır."

"Disiplin mi?" dedim. "Onu bütün kuzenlerinin önünde küçük düşürdünüz."

"Soğukkanlı olmayı öğrenmeli."

Başımı iki yana salladım.

"Hayır. Siz sadece insanların canını yakarak kendinizi güçlü hissediyorsunuz."

İlk kez yüzündeki kendinden emin ifade kayboldu.

Tam o sırada Murat içeri girdi.

"Kızımız arabada hâlâ ağlıyor," dedi.

Neriman Hanım derin bir nefes aldı.

"Abartıyorsunuz."

Ben çantamdan telefonumu çıkardım.

"Abartan biz değiliz."

Telefonu masaya koyup oynat düğmesine bastım.

Elif'le yaptığım telefon konuşmasının tamamı kayıt altındaydı.

Küçük kızımın titreyen sesi odada yankılandı.

"Anne... Büyükannem burada yememi söyledi. Çünkü misafirlerle aynı masaya layık değilmişim."

Ardından hıçkırıkları duyuldu.

Odadaki sessizlik ağırlaştı.

Murat'ın gözleri dolmuştu.

Neriman Hanım ise ilk kez gözlerini kaçırdı.

"Çocuklar bazen olayları büyütür."

Bu kez Murat konuştu.

"Ben de çocuğumdum anne. Beni de yıllarca misafirlerin yanında susturur, hata yaptığımda hizmetlilerin yanında bekletirdin."

Başımı şaşkınlıkla ona çevirdim.

Bunu bana hiç anlatmamıştı.

Murat devam etti.

"Hatırlıyor musun? Babamın iş ortakları geldiğinde saatlerce odama kilitlenirdim. Çünkü seni utandırmaktan korkardım."

Neriman Hanım'ın dudakları titredi grsele ilerleyn devamı sonrki syfda....