“Kükrediğinde onu dışarı çıkarmamı söyledi,” diye devam etti Kelsie, sanki bu dünyadaki en normal şeymiş gibi kayıtsızca. Gözlerim fal taşı gibi açıldı, inanmazlık öfkeyle karıştı. Bunun ne kadar yanlış olduğunu nasıl göremezdi?
“Kelsie,” dedim sesimi sakin ama kararlı tutmaya çalışarak, “bu doğru değil. Çocukları, hangi oyunu oynarlarsa oynasınlar, kafeslere kapatmazsın.”
Kelsie’nin ifadesi bir an değişmedi. Yaptığı şeyin ciddiyetini tam olarak kavrayamamış gibiydi. Sonra, sanki sonunda paniğimin farkına varmış gibi, telefonunu bırakıp bize doğru yürüdü.Devamı sonraki sayfada devamı sonraki sayfada……