Arabada otururken ellerimin titremesini durduramıyordum. Kapımdan içeri giren adamın adı Okan Erdem’di. Onu tam on bir yıldır görmemiştim. Ama yüzünü unutabilecek değildim. Çünkü Okan, üniversiteden beri en yakın arkadaşım olmuştu. Düğünümde şahidimdi. Aras doğduğunda hastaneye ilk gelenlerden biriydi. Sonra bir gün hayatımdan çıkmıştı. En azından ben öyle sanıyordum. On bir...
