Erkek arkadaşım haksız yere cezaevine girdi
19 yaşındaki bir genç kadın, kendisinden 9 yaş büyük olan sevgilisinin haksız yere cezaevine girmesiyle hayatının en zor dönemini yaşamaya başladı. Erkek arkadaşının daha önce evlenip boşanmış olması ve bir çocuğunun bulunması ailesinin tepkisini daha da büyüttü. Annesi ve babası bu ilişkiye kesinlikle karşı çıkarken, genç kadın sevdiği adamdan gelen mektuplarla ayakta kalmaya çalışıyordu. Her mektupta aynı cümle vardı: "Çıkınca kaçarız." Ama aşk ile hayat arasında kalmıştı.
Cezaevine girmesinin üzerinden altı ay geçmişti.
Her sabah uyandığımda ilk işim telefonuma bakmak oluyordu. Belki bir mektup gelmiştir diye postacının yolunu gözlüyor, geceleri ise yastığımın altında onun gönderdiği zarfları saklıyordum.
Ailem artık benimle bu konuyu konuşmaktan yorulmuştu.
Babam bir akşam sofrada sert bir şekilde konuştu.
"Bu çocuk yüzünden geleceğini yakıyorsun."
Başımı kaldırmadan cevap verdim.
"Ben onu seviyorum."
Babam elindeki çatalı masaya bıraktı.
"Sevgi tek başına yetmez."
O an onu anlamak istemedim.
Çünkü âşıktım.
İnsan âşıkken mantık duymak istemez.
Bir hafta sonra sevgilimden yeni bir mektup geldi.
Mektubun son satırında yine aynı cümle yazıyordu.
"Sabret. Çıkınca buradan uzaklaşacağız."
O gece saatlerce ağladım.
Çünkü onunla gitmek istiyordum.
Ne ailemi dinlemek istiyordum ne de çevremi.
Herkes bana aynı şeyi söylüyordu.
"Bu ilişki sana zarar verecek."
Ama kalbim başka şey söylüyordu.
Aylar geçtikçe mektuplarımız arttı.
Bir gün görüşe gittiğimde ilk kez uzun uzun konuştuk.
Camın arkasında oturuyordu.
Eskisinden daha yorgun görünüyordu.
Ama gözleri hâlâ aynıydı.
Telefon ahizesini kaldırdı.
"Çok özledim."
Ben de ağlayarak gülümsedim grsele ilerleyn devamı sonraki syfada....
