Bir yıllık bir ilişkinin ardından
Hikayenin devamı:
Neredeyse bütün gece uyumadım. Yan odada Emel Hanım’ın döndüğünü, uykusunda bir şeyler mırıldandığını dinledim. Murat derin uyuyordu, bana sırtını dönmüş, sanki ne konuşma olmuş ne de ihanet yaşanmış gibiydi. Ben boğazımdaki düğümü yutuyordum. Tek bir düşünce kafamda dönüp duruyordu: “Beni bu evden o çıkaracak.” Sabah her şey normalmiş gibi davrandım. Kahve yaptım, ekmek kızarttım, masaya tabakları yerleştirdim. Murat tişörtle, gözlerini ovuşturarak geldi. Hiçbir şey olmamış gibi gülümsedi. — Günaydın, dedi. — Günaydın, dedim ve ona kahve doldurdum. Dün geceden bahseden tek kelime yoktu. Emel Hanım bir dakika sonra göründü — o papatya desenli sabahlığıyla. Masaya oturdu, bana uzun uzun baktı. — Elif, canım, sen gazetede çalışıyorsun değil mi? — dedi tatlı bir sesle. — Evet, — dedim. — Umarım çok geç çalışmıyorsundur? Artık yalnız yaşamıyorsun sonuçta. İyi bir kadının göstergesi iş değil, evdeki huzurdur, — kendi sözlerini okur gibi düz bir tonda söyledi. Cevap vermedim. Murat boğazını temizledi, herkesin kendi bildiği gibi yaşadığını mırıldandı. Ama ben gördüm — o yine açıkça söylemedi, beni korumadı.
Kahvaltıdan sonra işe gittim. Gün boyu içimde tek bir his vardı: beni silmeye çalışıyorlar. Önce eşyalarımı, sonra alışkanlıklarımı, sonunda varlığımı. Emel Hanım adım adım bunu yapıyordu — nazikçe, ölçülü bir şekilde, “iyilik olsun” diye. Akşam eve döndüğümde yeni bir sürpriz beni bekliyordu. Odada yeni bir battaniye, eski kitaplar, benimkiler kutuya konulmuş, masanın altına itilmişti. Havada ise Emel Hanım’ın parfüm kokusu vardı. — Biraz düzen yaptım, — dedi beni kapıda görünce sakin bir sesle. — Harika, — dedim kısık bir sesle. — Ama bu benim odam sonuçta. Murat yanda kıvranıyordu. Sonunda dedi ki: — Anne, belki dokunmasaydın daha iyiydi… — Ben en doğrusunu yaptım, Murat, — diye kesti sözünü annesi. — Erkeksin, anlaman gerekir. Donakaldım. O an son damla taşmıştı. Gece çantamı topladım. Yatağın kenarına oturdum ve uyuyan Murat’a baktım. Gözlerini açmıyordu ama sanki benim orada olduğumu hissediyordu. Bağırmak, içimdeki kırgınlığı dökmek istedim ama sesim çıkmadı. Sadece sessizce dedim ki: — Beraber yeni bir hayat kuracağız demiştin. Ama galiba ben o hayata sığmadım grsele ilerleyn devamı sonrki syfada....
