Büyükannemin Doğum Gününde Yanına Gelen Tek Kişi Bendim — Gözlerindeki Hüznü Görünce Aileme Bir Ders Vermem Gerektiğini Anladım
“Ben de özür dilerim. Bunu bir bahane gibi gördüm. Ama şimdi fark ettim.”
Büyükannem gözyaşlarını sildi.
“Ben sizden büyük şeyler istemedim ki.” dedi.
“Bir telefon, bir sarılma, biraz zaman… Bunlar yeterdi.”
O an odadaki herkes sustu.
Çünkü o kadar basit bir şeyi bile unutmuştuk.
Bir insanın kendini değerli hissetmesi için bazen büyük şeyler gerekmezdi.
Sadece hatırlanmak yeterdi.
O gün küçük bir doğum günü kutlaması yaptık.
Ama aslında kutladığımız şey 83 yıl değildi.
Bir kadının sevgisini, sabrını ve ailesi için verdiği emeği yeniden fark edişimizdi.
Gecenin sonunda büyükannem bana sarıldı.
“Kızgın mısın onlara?” diye sordu.
Bir an düşündüm.
“Biraz.”
Gülümsedi.
“Bazen insanlar hata yapar.”
“Peki ya unuturlarsa?”
Elimi tuttu.
“O zaman onlara hatırlatmak gerekir.”
O sözleri hiç unutmadım.
Çünkü o gün büyükannem bize sadece doğum gününü değil, hayatın en önemli derslerinden birini verdi.
Sevdiğimiz insanların değerini onlar yanımızdayken bilmek gerekir.
Çünkü bazı insanlar giderse geriye sadece pişmanlık kalır.
Ve ben o gün ailemin büyükannemi kaybetmeden önce onu yeniden görmesini sağladım.
