Babamın Askeri Üniformasından Mezuniyet Elbisesi Diktiğim İçin Benimle Alay Ettiler! Kapıya Gelen Subayın Verdiği Notla İse Yüzleri Bembeyaz Oldu..
Annem beni doğururken vefat etti. O günden sonra hayatta sadece babam Ferhat ve ben vardık.
Sonradan babam Victoria adında bir kadınla evlendi. Victoria'nın önceki evliliğinden iki kızı vardı. Bana sadece babam evdeyken iyi davranırdı; babam görevdeyken hep soğuk ve mesafeliydi. Ama babamın varlığı bana yetiyordu.
Altı yıl önce babam görevdeyken şehit oldu. Kalbim paramparça olmuştu.
O acı günden sonra Victoria ve kızları gerçek yüzlerini gösterdiler. Bir anda evde onların arkasını toplayan, yemeklerini yapan bir hizmetçiye dönüştüm. Victoria, beni yetimhaneye göndermediği için ona minnettar olmam gerektiğini söyleyip duruyordu.
Elimden hiçbir şey gelmiyordu, bu yüzden üniversiteye gideceğim günü bekledim. Babamın hep mezuniyet balomda yanımda olmayı hayal ettiğini biliyordum. Bu yüzden balodan aylar önce, dolapta sakladığım o kahramanlık kokan askeri üniformasını çıkarıp ondan kendime bir elbise dikmeye karar verdim.
Bir ay boyunca odamda sessizce dikiş diktim. Balo gecesi gelip çattığında, elbisemi giyip aşağı indim.
Victoria beni görünce kahkahalara boğuldu. "Aman Tanrım, babanın o eski üniformasından elbise yaptığını ve bununla güzel göründüğünü mü sanıyorsun?"
Ardından üvey küçük kız kardeşim araya girdi: "Ne o, garsonluk yaparak kazandığın paralar normal bir elbise almaya yetmedi mi?"
Diğeri de gülerek, "Üzerine paçavra geçirmiş gibi duruyorsun ama bu tam senin tarzın," diyerek alay etti. Gözyaşlarıma hakim olamadım.
Tam o anda kapı çaldı.
Victoria kapıyı açtığında karşısında resmi üniformalı bir askeri subay duruyordu. Subay, babamdan ona tam da bugün teslim etmesi gereken bir emanet getirdiğini söyledi. Bu babamın son isteğiydi!
Subay ona mühürlü bir not uzattı. Victoria notu hızla açtı ve daha ilk satırı okuduğu an elleri zangır zangır titremeye başladı. Yüzü kireç gibi olurken, odadaki bütün kahkahalar bir anda kesildi.
"Ne yazıyor orada?" diye sordu üvey küçük kız kardeşim, annesinin titreyen ellerine bakarak. Victoria cevap veremedi; nefes alışverişi hızlanmış, gözleri dehşetle fal taşı gibi açılmıştı. Boğazından sadece boğuk bir inilti çıktı.
Subay, o dondurucu sessizliği bozarak ağır ve otoriter bir sesle konuştu: "Merhum Yüzbaşı Ferhat, şehit düşmeden hemen önce askeri savcılığa resmi bir vasiyetname ve özel bir emir bıraktı. Kızı Selma on sekiz yaşına basıp liseden mezun olduğu gün, bu mektubun ve ekindeki yasal belgelerin bizzat tarafımdan teslim edilmesini emretti."
İsmimi duyunca kalbim göğüs kafesimi delecekmiş gibi atmaya başladı. Subay bana doğru döndü, gözlerinde babamın silah arkadaşı olmasından kaynaklanan derin bir saygı ve şefkat vardı. Elindeki deri dosyanın içinden bana ait olan asıl mektubu çıkarıp uzattı. "Bu senin için Selma. Baban bugün ne kadar güzel göründüğünü bilemezdi belki ama senin onun üniformasını onurla taşıyacağından zerre kadar şüphesi yoktu."
Gözyaşlarım artık üzüntüden değil, şaşkınlık ve tarifsiz bir gururdan akıyordu. Zarfları titreyen ellerimle açtım. Babamın o güçlü, bana her zaman güven veren o tanıdık el yazısı karşımdaydı devamı icin sonraki sayfaya geciniz..:
