Fırından Bayat Ekmek Alan Teyzeye Acıyıp Harçlık Veriyordum, Vasiyetinden Çıkan Gerçekle Nutkum Tutuldu

Mahallemizde, herkesin "Deli Zehra" dediği, her sabah fırının kapısında bekleyen üstü başı dökük, yamalı kıyafetler giyen yaşlı bir teyze vardı. Sürekli fırının kenarına ayrılmış yarı fiyatına satılan "bayat" ekmekleri alır, kimseyle pek konuşmazdı. Mahalle esnafı onu bazen dükkanlardan kovalardı. Benim içim bu duruma hiç elvermiyordu. Onurunu kırmamak, onu rencide etmemek için her sabah fırının önünde karşılaştığımızda "Teyzecim, cüzdanımı evde unutmuşum, şu ekmeği benim için de alır mısın" bahanesiyle eline gizlice fazladan harçlık sıkıştırır, taze poğaçalardan alıp çantasına koyardım. Bana hep o yorgun gözleriyle bakar, "Allah senden razı olsun evladım, dünyada hâlâ merhametli insanlar varmış" der, gülümserdi.

Birkaç hafta Zehra Teyze'yi fırının önünde göremeyince merak edip fırıncıya sordum. "Deli Zehra öldü abla, geçen hafta kimsesizler mezarlığına gömdüler" dediğinde içimden bir parça koptu, günlerce arkasından Yasin okudum. O zavallı kadının dünyadan böyle yapayalnız, sefalet içinde göçüp gitmesi yüreğime dert olmuştu.

Ancak asıl şoku aylar sonra yaşadım. Bir pazar sabahı kapım çalındı, karşımda elinde çantasıyla şık giyimli bir avukat duruyordu. "Zehra Hanım'ın vefatı üzerine vasiyetnamesini açtık, sizinle görüşmem gerekiyor" dediğinde şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemedim. Beni içeriye geçip evrakları uzattığında ise adeta nutkum tutuldu devamı icin sonraki syfaya gecinz.....