Kardeşimin Zengin Arkadaşıyla Çıktığım İlk Randevu
Duyduklarım karşısında beynimden vurulmuşa döndüm. Nefes alamıyor, dizlerimin titremesine engel olamıyordum. Kardeşimin "harika bir adam, çok zengin, saygın bir yatırımcı" diyerek beni tanıştırdığı, uğruna o 3000 liralık kahveleri içtiğimiz adam meğer tescilli bir dolandırıcı, acımasız bir hırsızdı! Emre'nin bana saatlerce anlattığı o muazzam hayat, kapıdan beni aldığı o son model lüks spor araba, cebindeki o prestijli kartlar... Hepsi başkalarından çaldığı yalan ve karanlık bir dünyadan ibaretti.
Beni asıl dehşete düşüren şey, Emre'nin gözü dönmüş haliydi. Polislerin koluna girmesine fırsat vermeden, aniden masadaki o pahalı şarap şişesini kavradı ve büyük bir şiddetle mermer zemine çarptı. Patlayan cam sesleri ve yere saçılan içkiyle birlikte oluşan kısa süreli kargaşadan faydalanarak kapıya doğru koşmaya yeltendi. Ancak sivil polisler son derece tecrübeliydi; o daha iki adım bile atamadan üzerine çullanıp onu yere yıktılar. Yüzüstü yere yatırılıp kolları arkadan ters kelepçeyle bağlanırken, yerdeki cam kırıklarının arasından başını çevirdi ve benimle göz göze geldi. Bütün gece o çok etkilendiğim büyüleyici gülümsemesinin yerinde şimdi çirkin, korkak ve iğrenç bir sırıtış vardı. "Sadece biraz eğleniyorduk, öyle değil mi tatlım?" diye bağırdı pişkin pişkin.
Gözyaşlarım öfkeden, hayal kırıklığından ve büyük bir utançtan yanaklarımdan süzülürken ona tek bir kelime dahi edemedim. Sadece midem bulanarak ona baktım. Polisler onu yaka paça restorandan çıkarıp siren sesleri eşliğinde götürürken, gerçek kart sahibi kadın derin bir nefes alıp titreyen elleriyle yanıma geldi.
"Siz... Siz de mi onun kurbanlarından birisiniz?" diye sordu yutkunarak. Gözlerindeki acıyı görebiliyordum.
"Sadece ilk randevumuzdu," diyebildim zorlukla.
Kadın acı bir tebessümle elini omuzuma koydu. "Çok şanslısın kızım," dedi. "Bu adam sadece paramı ve arabamı değil, bütün ailemin güvenini de çaldı. O kadar profesyonel bir yalancı ki, muhtemelen kardeşini de bir kurban olarak seçmek, sizi sömürmek için ağına düşürmüş."
Restorandan nasıl çıktığımı, dışarıdaki o buz gibi gece havasını ciğerlerime nasıl çektiğimi hatırlamıyorum. Titreyen ellerimle ilk iş kardeşimi aradım. Olan biteni anlattığımda o da duydukları karşısında şoka girdi; meğer "Emre" adıyla tanıdığımız bu hırsız, kardeşime de çok yakında büyük bir iş kuracağını söyleyip ondan yüklü miktarda borç sermaye istemeye hazırlanıyormuş. Kardeşim, farkında olmadan az kalsın hem kendi birikimini hem de benim hayatımı yakacaktı.
O gece o karanlık sokakta yalnız başıma yürürken, hayatta her şeyin dış görünüş, lüks arabalar, şık takım elbiseler veya pahalı restoranlardan ibaret olmadığını bir kez daha, çok ağır bir tecrübeyle anladım. Bazen o şatafatlı, göz kamaştırıcı, kusursuz görünen sahnelerin hemen arkasında kapkaranlık, çürümüş bir ruh saklıydı. Hayatımdaki en pahalı ve en korkunç randevudan, tek kuruş ödemeden ama en büyük hayat dersini cebime koyarak, başım dik bir şekilde evimin yolunu tuttum. Gerçek zenginlik asla cüzdandaki çalıntı kartlarda değil, insanın sahip olduğu dürüstlükteydi ve benim kalbim bu sahte dünyaya ait olamayacak kadar değerliydi.
