Kızımın Okul Ücreti İçin Arabamı Satıp Geceleri Çalıştım

Kocam, kızım Selma henüz beş yaşındayken bizi terk etti. Ne büyük bir kavga koptu ne de önceden bir uyarı verdi. Sadece mutfak masasında yapılan sessiz bir konuşma ve ertesi sabah kapının önünde duran bir bavul... Ondan sonra hayatta sadece ikimiz kaldık. Gündüzleri küçük bir ofiste çalışıyor, geceleri ise temizlikten markette raf dizmeye kadar ekstra para kazandıran her işe koşuyordum. Kendime hep bunun geçici olduğunu, bir gün işlerin kolaylaşacağını söylüyordum. Kolaylaşmadı.

Ama Selma yine de harika bir çocuk olarak büyüdü. Zeki, hedefine odaklı, ödevlerini kimse söylemeden yapan ve en ufak bir şey için bile "teşekkür ederim" demeyi bilen o nadir çocuklardandı. Üniversiteyi kazandığında ona gülümseyerek "Bir yolunu buluruz" dediğimi hatırlıyorum. Söylemediğim şey ise o parayı nasıl bulacağım hakkında hiçbir fikrim olmadığıydı. Bu yüzden arabamı sattım. İşe otobüsle gitmeye, gerektiğinde kilometrelerce yürümeye başladım. Gece vardiyalarımı daha da artırdım. Bazı haftalar gözümü bile kırpmadım; eve sadece duş alıp tekrar işe koşmak için uğruyordum. Selma bir kez bile şikayet etmedi. Derslerine asıldı, yarı zamanlı işlere girdi ve gecelere kadar ders çalıştı. Ne zaman yorgunluktan pes edecek gibi olsam, kendime asıl amacı hatırlatıyordum: Her şey onun geleceği içindi!

Dört yıl böyle yorgunlukla akıp gitti. Ve birdenbire, mezuniyetine sadece birkaç gün kalmıştı. Mutfak masasında oturmuş birikmiş faturalara bakıyor, bir sonraki ödemeyi nasıl denkleştireceğimi kara kara düşünüyordum. İşte tam o sırada telefonum çaldı. Bilinmeyen bir numaraydı. Neredeyse açmayacaktım ama içimden bir ses cevap vermem gerektiğini söyledi.

"Alo?"

Kısa bir sessizlik oldu. Sonra karşıdan resmi bir ses geldi: "Selma'nın annesi misiniz? Üniversitenin dekanlığından arıyoruz. Acil bir durum var. Kızınız Selma ile ilgili..."

Bir an nefesim kesildi, nutkum tutuldu. Korkudan titreyen bir sesle, "N-Ne oldu?" diye fısıldayabildim.

Hattın diğer ucundaki ses buz gibiydi: "Lütfen sakin olun ama hemen kampüse, dekanlık ofisine gelmeniz gerekiyor. Kızınız Selma, bölüm birinciliğini getirecek olan bitirme projesini çalmakla ve akademik hırsızlıkla suçlanıyor. Eğer suçlama kanıtlanırsa, mezuniyeti iptal edilecek ve okuldan tamamen uzaklaştırılacak."

O an kalbimin durduğunu hissettim. Benim kızım, o gecelerini gündüzlerine katan, onuruyla çalışan Selma'm asla böyle bir şey yapmazdı. Üzerimdeki eski hırkayı bile çıkarmadan evden nasıl fırladığımı, yoldan geçen bir taksiyi nasıl çevirdiğimi hatırlamıyorum. Kampüse vardığımda nefes nefeseydim. Gösterişli dekanlık binasından içeri dalıp o ağır ahşap kapıyı hızla açtım devamı icin sonraki sayfaya geciniz...