Vefat Eden Kocamın En Yakın Arkadaşıyla Evlendim

Kâğıdı elime aldım. Hakan’ın o tanıdık, dik el yazısıydı: "İşin yarısını peşin gönderdim. Karımın aracının fren hortumlarına yapılacak o küçük müdahale kusursuz olmalı. Kaza incelemesinde asla bir sabotaj izi çıkmamalı. Kalan parayı sigorta şirketinden ödemeyi aldığım an hesabınıza geçeceğim."

Okuduğum satırlar beynimde birer balyoz gibi patladı. Odayı derin, ölümcül bir sessizlik kapladı. Gözlerim kararıyordu. Demek Hakan, o çok sevdiğim, ardından yıllarca yas tuttuğum kocam, beni öldürtmek için bir kiralık katil tutmuştu! Sigorta parasını alıp gizli borçlarını kapatmak ya da yeni bir hayat kurmak için benim canıma kastetmişti.

"O gece..." diye başladı Levent, sesi titriyordu. "O gece Hakan'la buluşmuştuk. Arabasına bindiğimde torpidoyu açtım ve o notu, o dekontları tesadüfen gördüm. Hakan panikledi, elimden almaya çalıştı. Kavga ettik. Bana batağa saplandığını, seni kurban ederek bu işten sıyrılacağını ve eğer çenemi açarsam beni de ortadan kaldıracağını söyledi. Gözü dönmüştü, o artık benim tanıdığım Hakan değildi. Ertesi sabah sen kendi arabanla uzun bir yola çıkacaktın. Hedef sendin."

Levent dizlerinin üzerine çöktü, başını ellerinin arasına aldı. "Seni kaybetme düşüncesi beni delirtti. Sen uyurken, gece yarısı sizin evin garajına gizlice girdim. Amacım senin arabanı bozmaktı ki sabah yola çıkama. Ama o sırada Hakan'ın arabasını gördüm... O an içimde bir şey koptu. Sana zarar vermesine asla izin veremezdim. Hakan’ın kiraladığı o adamların senin arabana yapacağı şeyi, ben o gece Hakan'ın arabasına yaptım."

Duyduklarım karşısında kanım dondu. "Sen... Sen frenleri kestin," diye fısıldadım dehşet içinde.

"Evet," diye hıçkırdı Levent. "Ertesi gün o virajı alamadı ve şarampole yuvarlandı. En yakın arkadaşımı öldürdüm. Katil oldum. Sırf sen yaşa diye, sırf o güzel gözlerin kapanmasın diye kendi ruhumu karanlığa gömdüm. Yıllarca bu sırla, bu suçlulukla yaşadım. Sana yaklaşmadım çünkü kendimi iğrenç bir canavar gibi hissediyordum. Ama sana olan aşkım, seni koruma içgüdüm her zaman vicdan azabımdan daha ağır bastı. Şimdi benim kim olduğumu biliyorsun. Eğer istersen şu an polisi arayabilirsin, direnmem. Hapse girmeye razıyım, yeter ki gerçeği bilmeden benimle aynı yatağa girme."

Elimdeki o ölümcül notla yatağın kenarında dona kalmıştım. Altı yıl boyunca bir kâbusun, sahte bir geçmişin yasını tutmuştum. Beni sevdiğini sandığım adam celladım, kocamın katili sandığım adam ise kurtarıcı meleğim olmuştu. Levent yerde, benim vereceğim hükmü bekleyen çaresiz bir mahkûm gibi titriyordu. Onun bu altı yıl boyunca benim için nasıl çırpındığını, beni o karanlık kuyudan çıkarmak için nasıl kendi acısını hiçe saydığını düşündüm. O benim için sadece bir arkadaş değil, benim canım için kendi ruhunu feda eden bir koruyucuydu.

Dosyayı yavaşça yatağın üzerine bıraktım. Ayağa kalktım ve yerde titreyen kocamın yanına, dizlerimin üzerine çöktüm. Gözyaşları içinde yüzüne bakan Levent, benden bir tokat ya da nefret dolu bir çığlık bekliyordu. Bunun yerine ellerimi onun ıslak yanaklarına koydum ve başparmaklarımla gözyaşlarını sildim.

"Sen bir katil değilsin," diye fısıldadım usulca. "Sen benim hayatımı kurtaran adamsın. Benim o arabada ölmeme, bir hiç uğruna yok olmama izin vermedin. Altı yıl boyunca o yükü tek başına taşıdın ama artık yalnız değilsin."

Kollarımı boynuna doladığımda, Levent yılların getirdiği o korkunç baskının kırılmasıyla hıçkırıklara boğularak bana sımsıkı sarıldı. Geçmişin o karanlık ve kanlı sayfası kapanmıştı. Gerçek aşk, bazen en korkunç sırların içinde bile ışığı bulabilmekti. O gece o yatak odasında sadece iki aşık değil, birbirinin hayatını kurtaran, ruhlarını birbirine mühürleyen yıkılmaz bir çift doğdu. Gelecek artık bizim, sırlar ise sadece o kasanın içindeki küllerden ibaretti.