KOCAM VEFAT ETTİKTEN SONRA KAYINPEDERİM BANA AİT OLAN EVİ ELİMİZDEN ALMAYA KALKTI AMA ONDAN ÖYLE BİR İNTİKAM ALACAKTIM Kİ…

Kocam Levent’i toprağa verdiğimiz gün, hayatımın artık eskisi gibi olmayacağını biliyordum.

Ama daha mezarının üzerindeki toprak kurumadan, kendi ailesinin bana karşı savaş açacağını asla tahmin etmemiştim.

Levent’le on iki yıl evli kalmıştık. On yaşında Doruk adında bir oğlumuz vardı. Evliliğimiz boyunca çok büyük servetimiz olmamıştı ama huzurlu bir hayatımız vardı.

Yaşadığımız iki katlı küçük ev ise benim için her şeyden değerliydi.

Çünkü o ev bana annemden kalmıştı.

Annem öldüğünde henüz yirmi altı yaşındaydım. Tapuyu üzerime geçirmiş, sonra Levent’le birlikte evi baştan aşağı yenilemiştik.

Bahçedeki erik ağacını Levent dikmişti.

Doruk ilk adımlarını salonun ortasında atmıştı.

Kapının yanındaki duvarda hâlâ boyunu ölçtüğümüz küçük kalem çizgileri duruyordu.

O ev sadece dört duvar değildi.

Ailemizdi.

Levent bir gece eve dönerken geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybettiğinde dünyam başıma yıkıldı.

İlk haftaları neredeyse hiç hatırlamıyorum.

Ev sürekli insanlarla doluydu. Yemek getirenler, başsağlığı dilemeye gelenlar, ağlayan akrabalar…

Kayınpederim Nihat Bey de her gün geliyordu.

Başlarda onun varlığından rahatsız değildim. Sonuçta o da oğlunu kaybetmişti.

Bir gün mutfakta kahve hazırlarken yanıma gelip,

“Bundan sonra yalnız değilsiniz kızım,” dedi. “Doruk benim torunum. Size sahip çıkarım.”

O sözleri duyunca gerçekten duygulanmıştım.

Keşke niyetinin ne olduğunu o gün anlayabilseydim.

Levent’in ölümünden yaklaşık bir ay sonra kapı çaldı.

Karşımda Nihat Bey ve daha