KOCAMLA BİRLİKTE KIZIMIZIN SON DİLEĞİNİ GERÇEKLEŞTİRMEK İÇİN FLORIDA’YA GİTTİK — SON GÜN OTEL MÜDÜRÜ ELİME BİR ZARF TUTUŞTURUP FISILDADI: “BU TATİLLE İLGİLİ KOCANIZIN SİZE HİÇ ANLATMADIĞI BİR ŞEY VAR.”

“Ulaş içeri girmişti. Elimdeki zarfı gördüğü anda olduğu yerde dondu. Yüzündeki renk çekildi.”

Birkaç saniye boyunca üçümüz de konuşamadık.

Ben zarfı iki elimle sıkıca tutuyordum. Otel müdürü başını önüne eğmişti. Ulaş ise cam kapıların hemen yanında durmuş, sanki kaçacak bir yer arıyormuş gibi etrafına bakıyordu.

“Bu ne?” dedim.

Sesim beklediğimden daha sert çıktı.

Ulaş bir adım attı.

“Eylül uyanmadan önce konuşalım.”

“Hayır.”

Zarfı havaya kaldırdım.

“Şimdi konuşacağız.”

Otel müdürü sessizce birkaç adım uzaklaştı.

Ulaş dudaklarını birbirine bastırdı.

“Ben sana söyleyecektim.”

“Ne zaman? Eve döndüğümüzde mi? Yoksa hiçbir zaman mı?”

Tam o anda zarfın kenarını yırttım.

İçinden birkaç sayfa çıktı.

İlk sayfanın en üstünde Eylül’ün adı vardı.

Altında ise İngilizce bir başlık.

Bir klinik değerlendirme raporu.

Satırları hızla okumaya başladım ama tıbbi terimlerin çoğunu anlamıyordum.

Sonra gözüm bir cümleye takıldı.

“Experimental treatment eligibility approved.”

Başımı kaldırdım.

“Bu ne demek?”

Ulaş derin bir nefes aldı.

“Florida’ya gelmeden iki hafta önce burada bir doktorla görüştüm.”

Kalbim deli gibi atıyordu.

“Ne doktoru?”

“Eylül’ün hastalığı üzerinde çalışan bir ekip.”

Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.

“Doktorumuz tedavilerin bittiğini söyledi.”

“Bizim için bittiğini söyledi. Ama burada henüz standart olmayan bir tedavi deniyorlar.”

Elimdeki kâğıtlar titredi.

“Ve sen bunu benden sakladın?”

Ulaş gözlerini kapattı.

“Çünkü kabul edilip edilmeyeceği belli değildi.”

Öfkem bir anda patladı.

“Bana umut vermekten mi korktun?”

“Hayır.”

“Peki neden?”

Bu kez sesi çatladı.

“Çünkü para gerekiyordu.”

Kâğıtlara tekrar baktım.

Son sayfada bir ödeme belgesi vardı.

Rakamı görünce nefesim kesildi.

“Bu kadar parayı nereden buldun?”

Ulaş cevap vermedi.

Tam o anda bazı şeyler kafamda birleşmeye başladı.

Aylardır yaptığı ek mesailer.

Eve geç gelmeleri.

Satıldığını fark etmediğim saat.

Garajdaki motosikletin ortadan kaybolması.

“Sen…”

Ulaş başını eğdi.

“Motosikleti sattım.”

Gözlerim doldu.

“O motosiklet babandan kalmıştı.”

“Evet.”

“Başka ne sattın?”

Sessizlik oldu.

“Birikim hesabımı kapattım.”

“Ulaş…”

“Ve iş yerinden avans aldım.”

Ona kızmak istiyordum.

Ama sesim çıkmıyordu.

“Bunu bana neden söylemedin?”

Ulaş yüzüme baktı.

“Çünkü bu tatilin Eylül’ün son tatili olmasını istemedim.”

O cümle içimde bir yere saplandı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Onu Florida’ya sadece son dileğini gerçekleştirmeye getirmedim.”

Bir adım daha yaklaştı.

“Buraya aynı zamanda ona bir şans daha vermeye geldim.”

Tam o anda asansörün kapısı açıldı.

Eylül çıktı.

Üzerinde pijamaları vardı ve Minnie kulaklarını başına takmıştı.

“Anne?”

Hemen gözyaşlarımı sildim.

Ama çok geçti.

Eylül yüzümüze baktı.

“Niye ağlıyorsunuz?”

Ulaş çömeldi.

“Gel bakalım.”

Eylül yanımıza geldi.

Kâğıtları elimden almaya çalıştı.

“Bunlar benim mi?”

Ulaş bana baktı.

Artık saklamanın anlamı yoktu.

Ben de dizlerimin üzerine çöktüm.

“Evet.”

Eylül kaşlarını çattı.

“Kötü bir şey mi?”

“Hayır,” dedim hemen.

Sonra durdum.

Aslında ne iyi ne kötü olduğunu biliyorduk.

Bu sadece bir ihtimaldi.

Ulaş elini Eylül’ün omzuna koydu.

“Burada seni görmek isteyen bazı doktorlar var.”

Eylül şaşırdı.

“Bugün mü?”

“Evet.”

“Eve gitmiyor muyuz?”

Ulaş gülümsedi.

“Belki bir gün daha kalırız.”

Eylül birkaç saniye düşündü.

Sonra beklemediğimiz bir şey sordu.

“İyileşebilir miyim?”

Boğazım düğümlendi.

Ulaş hemen cevap vermedi.

Sonunda dürüstçe konuştu.

“Bilmiyoruz.”

Eylül başını salladı.

“Tamam.”

Şaşırdım.

“Tamam mı?”

“Evet.”

Sonra çocukça bir sakinlikle ekledi:

“Denemeden bilemeyiz.”

O gün hastaneye gittik.

Saatler süren tetkiklerden sonra doktor bizi küçük bir odaya aldı.

Tedavinin risklerini uzun uzun anlattı.

Hiçbir garanti yoktu.

Ama Eylül uygun bir adaydı.

Üç gün sonra ilk uygulama başladı.

Florida tatilimiz beş gün sürecekti.

Tam yedi hafta kaldık.

Bazı günler Eylül çok kötüydü.

Bazı günler hiçbir şey yemek istemedi.

Bir gece ateşi yükseldiğinde Ulaş koridorda duvara yaslanıp ilk kez benim yanımda ağladı.

“Onu kurtaramazsam ne yapacağım?” dedi.

Elini tuttum.

“Sen onu kurtarmaya çalışıyorsun. Bir baba daha ne yapabilir?”

O an yüzüme baktı.

Sanırım ilk kez kendisini gerçekten Eylül’ün babası olarak gördü.

Altı hafta sonra doktor yeni sonuçlarla yanımıza geldi.

Yüzünde temkinli bir gülümseme vardı.

“Hastalığın ilerlemesi durmuş görünüyor,” dedi.

Nefes almayı unuttum.

“Bu ne anlama geliyor?”

“Şimdilik tedaviye cevap veriyor.”

Eylül yatağında oturuyordu.

Ulaş’ın elini tuttu.

“Baba?”

“Efendim?”

“Demek eve hemen gitmiyoruz.”

Üçümüz de güldük.

Aylar sonra Türkiye’ye döndüğümüzde hiçbir şey tamamen bitmiş değildi.

Eylül’ün hâlâ kontrolleri vardı.

Hâlâ zor günleri oluyordu.

Ama artık odasında bir takvim asılıydı.

Bu kez günleri geri saymıyordu.

İleriye doğru planlıyordu.

On birinci doğum günü.

Okula dönüş.

Denize yeniden gitmek.

Bir akşam o Florida zarfını çekmeceden çıkardım.

Ulaş yanıma geldi.

“Bana hâlâ kızgın mısın?” diye sordu.

Zarfa baktım.

Sonra ona.

“Bunu benden sakladığın için biraz.”

Başını eğdi.

“Ama yaptığına değil.”

O gece zarfın içine yeni bir fotoğraf koyduk.

Florida sahilinde çekilmişti.

Eylül ortada duruyordu.

Bir yanında ben, diğer yanında Ulaş.

Arkasında okyanus vardı.

Fotoğrafın arkasına Eylül kendi el yazısıyla şunu yazdı:

“Bu benim son dileğim değildi. İlk yeni dileğimmiş.”

O cümleyi okuduğumda anladım.

Florida’ya kızımızın hayata veda etmesi için gitmemiştik.

Biz oraya, umudun bazen en son kapı sandığımız yerin hemen arkasında başladığını öğrenmeye gitmiştik.

Ve Ulaş o gün bana hayatım boyunca unutamayacağım bir şeyi göstermişti:

Baba olmak, aynı kanı taşımak değildi. Bir çocuğun umudu tükendiğinde, kendi umudunu ona verebilmekti.