Eşim öldüğünden beri evimin sessizliğine alıştığımı sanıyordum. Oysa insan bazı geceler, yıllardır aynı odalarda tek başına yaşadığını ancak kapıyı kapatıp ışıkları söndürdüğünde anlıyordu. Ben de kırk iki yaşımda, hayatımın geri kalanını yalnız geçirmeye karar verdiğimi düşünüyordum. Ta ki o yağmurlu salı günü mutfaktaki boru patlayana kadar. Önce küçük bir sızıntı...
