Babam, ağır hastalanan erkek arkadaşıma bakabilmek için tıp fakültesini bıraktığım günden sonra benimle konuşmayı tamamen kesti — tam 5 yıl sonra, “Seni eve götürmeye geliyorum,” diyerek kapıma dayandı. Ama evimizin içine adım attığı anda olduğu yerde donup kalıp, “Bu gerçek olamaz!” dedi. “Bu… gerçek olamaz,” diye fısıldadı. Babamın baktığı yöne...
