OKULDAKİ HERKES KİLOMLA DALGA GEÇERKEN, OKULUN EN POPÜLER KIZI BENİ MEZUNİYET BALOSUNA DAVET ETTİ — 20 YIL SONRA BENİ TANIMADI VE BEN DE BUNU ONUN HAYATINI DEĞİŞTİRMEK İÇİN KULLANDIM.

“Ceylin tereddüt ederek içeri adım attı. Salona baktığı anda nefesi kesildi. Sonra gözleri karşı duvara takıldı. Elini göğsüne götürdü. ‘Allah’ım…’ diye fısıldadı. Birkaç saniye boyunca hareket edemedi.”

Duvarın tam ortasında, büyük bir çerçevenin içinde yirmi yıl önceki mezuniyet balomuzda çekilmiş fotoğrafımız duruyordu.

Ceylin, açık renk elbisesinin içinde gülümsüyordu. Ben ise o zamanki halimle, kilolu, bastonuma yaslanmış ve hayatımdaki ilk gerçek gülümsemeyi yüzümde taşıyordum.

Fotoğrafın hemen yanında da küçük, sararmış bir kâğıt asılıydı.

Ceylin birkaç adım yaklaştı.

“Bu fotoğraf…”

Sesi titredi.

Arkamdan sessizce konuştum.

“2005 mezuniyet balosu.”

Birden bana döndü.

Yüzüme uzun uzun baktı.

Kaşları birbirine yaklaştı.

Sanki hafızasının içinde yıllardır kapalı duran bir kapıyı zorlamaya çalışıyordu.

Sonra gözleri büyüdü.

“Sen…”

Başımı hafifçe salladım.

“Evet.”

Ceylin ağzını eliyle kapattı.

“Hayır… Olamaz.”

Gülümsedim.

“Benim.”

Bir an boyunca hiçbir şey söylemedi.

Sonra gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

“Ben seni tanıyamadım.”

“Aradan yirmi yıl geçti.”

“Çok değişmişsin.”

“Sen de.”

Bu söz ağzımdan çıkar çıkmaz pişman oldum.

Ceylin başını eğdi.

“Evet,” dedi sessizce. “Hayat biraz değiştirdi.”

Onu salondaki koltuğa oturttum.

Bir bardak su getirdim.

Ellerinin hâlâ titrediğini fark ettim.

“Ceylin, dün gece seni gördüğümden beri aklımdan çıkmayan tek bir şey var.”

Başını kaldırdı.

“Ne?”

“Yirmi yıl önce sen bana neden yardım ettin?”

Şaşkınlıkla baktı.

“Bunu sana söylemiştim. Kardeşim yüzünden insanların ne kadar acımasız olabileceğini biliyordum.”

“Hayır. Onu biliyorum. Ama sen o zaman okulun en popüler kızıydın.