ÜVEY ANNEM, KÜÇÜK KARDEŞİMİN RAHMETLİ ANNEMİN ESKİ KOT PANTOLONLARINDAN DİKTİĞİ MEZUNİYET BALOSU ELBİSEMLE DALGA GEÇTİ — AMA ASIL UTANACAK KİŞİNİN KENDİSİ OLDUĞUNDAN HABERİ YOKTU.

“Bu hanımı biraz yakından çekin,” dedi okul müdürü yavaşça. “Çünkü sanırım onu nereden tanıdığımı hatırladım…”

Aysun’un yüzündeki alaycı gülümseme bir anda silindi.

Az önce telefonunu havaya kaldırıp beni çekmeye çalışan kadın, şimdi sanki görünmez bir el boğazına sarılmış gibi donup kalmıştı.

Salondaki uğultu birkaç saniye içinde kesildi.

Ben sahnenin ortasında, kardeşim Tuna’nın diktiği kot elbiseyle öylece duruyordum. Ne olduğunu anlamıyordum ama müdürün yüzündeki ifade bunun sıradan bir şaka olmadığını açıkça gösteriyordu.

Aysun hemen toparlanmaya çalıştı.

“Sanırım beni biriyle karıştırıyorsunuz,” dedi.

Müdür başını iki yana salladı.

“Hayır, hanımefendi. Sizi kesinlikle karıştırmıyorum.”

Sonra sahnenin yanında duran görevliye işaret etti.

Görevli, elinde ince siyah bir dosyayla yanımıza geldi.

Kalbim hızlandı.

Aysun bir anda sandalyesinden kalktı.

“Bunun burada konuşulması gerekmiyor.”

Müdürün sesi sertleşti.

“Bence tam da burada konuşulması gerekiyor. Çünkü biraz önce bu genç kızın elbisesiyle alay ederken, o elbisenin neden bu kadar değerli olduğunu bilmiyordunuz.”

Aysun gözlerini bana çevirdi.

İlk kez yüzünde küçümseme değil, korku vardı.

Ben ise neyle karşılaşacağımı bilmeden müdüre baktım.

Müdür dosyadan eski bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta annem vardı.

Çok gençti.

Üzerinde elbisemde kullanılan koyu mavi kotlardan birine benzeyen bir pantolon vardı. Yanında da okul müdürü duruyordu.

Şaşkınlıkla ağzım açık kaldı.

“Anneniz, yıllar önce bu okuldan mezun oldu,” dedi müdür. “Ben de o dönem burada yeni öğretmendim. Onu çok iyi tanırdım.”

Gözlerim yandı.

Annem okul yıllarından pek söz etmezdi.

Müdür