71 YAŞINDA EVLENMEYE KARAR VERDİĞİMDE ÇOCUKLARIM DÜĞÜNÜME GELMEYİ REDDETTİ — AMA TÖRENE KENDİLERİ YERİNE GÖNDERDİKLERİ ŞEY, GELİN BUKETİNİ ELİMDEN DÜŞÜRMEME NEDEN OLDU.

“ÇÜNKÜ O TARİHE GÖRE ŞAHİN’İN BENİMLE EVLENMESİ ZATEN MÜMKÜN OLMAMALIYDI…”

Dosyanın ikinci sayfasını ellerim titreyerek yeniden okudum.

Orada siyah beyaz bir evlilik kayıt örneği vardı.

Üstünde Şahin’in adı yazıyordu.

Yanındaki kadın ise Güldane Aksoy isimli biriydi.

Evlilik tarihi yirmi dokuz yıl öncesini gösteriyordu.

Fakat beni asıl sarsan şey bu değildi.

Belgenin alt kısmında boşanmayla ilgili hiçbir kayıt yoktu.

Başımı kaldırdım.

— Şahin… Bu nedir?

Şahin birkaç saniye konuşmadı.

Bahçedeki herkes sessizleşmişti.

Az önce neşeyle konuşan insanlar şimdi gözlerini ikimizin üzerinden ayırmıyordu.

Elindeki dosyayı bana getiren kadın derin bir nefes aldı.

— Ben Güldane’yim, dedi.

Sanki dünya ayaklarımın altından kaydı.

Dosyadaki isim.

Karşımda duran kadının adıydı.

— Sen… onun eşi misin?

Kadının gözleri doldu.

— Resmî olarak hâlâ öyleyim.

Şahin hemen araya girdi.

— Nevra, onu dinleme. O kadın yıllar önce beni terk etti.

Güldane başını iki yana salladı.

— Hayır. Beni terk eden sendin.

Şahin’in sesi sertleşti.

— Yeter!

Nikâh memuru bir adım geri çekildi.

Ben ise Şahin’in yüzüne baktım.

Az önce bana güven veren o adam gitmişti.

Yerine öfkeli, köşeye sıkışmış başka biri gelmişti.

Güldane çantasından başka belgeler çıkardı.

— Çocukların beni iki hafta önce buldu. Önce onlara inanmadım. Sonra bana Şahin’in fotoğrafını gösterdiler.

Kızımın söyledikleri zihnimde yankılandı:

“Geçmişinden tek bir kişiyle bile tanışmadık.”

Ben ise bunu küçümsemiştim.

Güldane devam etti.

— Şahin yıllardır farklı