Eski eşimin yeni karısı kızıma o kadar iyi davranıyordu ki herkes ona teşekkür etmem gerektiğini söylüyordu… Ta ki 10 yaşındaki kızım bana hayatım boyunca unutamayacağım o soruyu sorana kadar.

Ertesi sabah neredeyse hiç uyumamıştım. Elif'in bir gece önce sorduğu soru kulaklarımda yankılanıyordu.

"Anne... Seda teyze zaten annelerin yaptığı her şeyi yapıyorsa, neden gerçek annem o olamıyor?"

Kendime defalarca bunun sadece masum bir çocuk sorusu olduğunu söylemeye çalıştım. Ama içimdeki huzursuzluk büyüyordu. Bu sözler, tek başına oluşmuş gibi gelmiyordu.

Elif'i okula bıraktıktan sonra Murat'ı aradım.

"Konuşmamız gerekiyor."

Ses tonumdaki ciddiyeti fark etmiş olmalı ki hemen kabul etti.

Akşam onun evine gittiğimde Seda da oradaydı. Her zamanki gibi güler yüzlüydü.

"Hoş geldin Zeynep. Çay koyayım mı?"

Başımı salladım.

"Hayır, teşekkür ederim."

Murat bana dönerek, "Ne oldu?" diye sordu.

Derin bir nefes aldım.

"Elif dün bana öyle bir soru sordu ki sabaha kadar uyuyamadım."

İkisi de sessizce beni dinliyordu.

"'Seda teyze zaten annelerin yaptığı her şeyi yapıyorsa neden gerçek annem o olamıyor?' dedi."

Odanın içi bir anda sessizliğe büründü.

Murat şaşkın görünüyordu. Seda ise gözlerini yere indirdi.

Tam o sırada fark ettiğim bir şey dikkatimi çekti.

Salonun duvarlarında Elif'in onlarca fotoğrafı vardı. Tatiller, doğum günleri, okul gösterileri...

Ama fotoğrafların neredeyse tamamında yalnızca Murat, Seda ve Elif vardı. Benim bulunduğum tek bir kare bile yoktu.

İçimi tarif edemediğim bir his kapladı.

Sakin kalmaya çalışarak sordum.

"Elif bu fotoğrafları görünce ne düşünüyor?"

Seda yavaşça cevap verdi.

"Mutlu oluyor."

"Ama annesinin hiç olmadığı bir albümle büyüyor."

Bu kez Seda'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Sessizce mutfağa geçti. Birkaç dakika sonra elinde kalın bir kutuyla geri döndü.

Kutuyu masanın üzerine bıraktı.

"Bunu artık sana göstermem gerekiyor."

Kutunun içinde yüzlerce fotoğraf vardı.

Hepsinde ben de vardım.

Doğum günü pastalarını birlikte üflediğimiz anlar...

İlk okul günü...

Deniz kenarında çekilmiş aile fotoğrafları...

Şaşkınlıkla ona baktım.

"Bu fotoğraflar neden burada?"

Seda derin bir nefes aldı.

"Çünkü Elif bana ilk geldiğinde senden nefret etmeye başladığını sanıyordun."

Ne diyeceğimi bilemedim.

"Hayır..." dedim.

"Hayır Zeynep. Elif bana sürekli seni anlatıyordu. Seninle yaptığı şeyleri özlediğini söylüyordu."

Murat araya girdi.

"Biz de hata yaptık."

İkisine baktım.

"Nasıl yani?"

Murat başını öne eğdi.

"Elif bizi mutlu görmek istediği için her iki evde de farklı davranmaya başladı. Sana bizi anlatıyor, bize de seni anlatıyordu. Biz ise bunu doğal sandık."

Seda yavaşça konuşmaya devam etti grsele ilerleyn devamı sonrki syfada....