“İçeride beş yıldır kocam sandığım adam gözlerini açmış beni bekliyordu.” Yoğun bakım kapısının önünde birkaç saniye kıpırdayamadım. Telefon hâlâ elimdeydi. Gülay Hanım’ın yarım kalan cümlesi zihnimde yankılanıyordu. “Çünkü Oğuz gerçeği öğrendiğini anlarsa—” Devamını duyamamıştım. Ama tonundaki korku yeterince açıktı. O an ilk kez ihanetten daha büyük bir şeyin içinde olduğumu...
