OĞLUMUN YATAĞININ ALTINDA SAKLADIĞI BİR YIĞIN ÇATAL BULDUM — ONLARI ALMAYA ÇALIŞTIĞIMDA AĞLAMAYA BAŞLAYIP, “BABA BUNLARI SAKLAMAMI İSTEDİ,” DEDİ.

gerçekti ama öfkemi azaltmıyordu.

“Peki onlarca çatal?”

Yalçın bu kez uzun süre sustu.

“Bir tane yetmemiş.”

“Ne demek yetmemiş?”

“Efehan her gece bir tane daha istemeye başladı. Sonra kendisi toplamaya başladı. Ben fark ettiğimde yatağın altında sekiz dokuz tane vardı.”

“Ve durdurmadın?”

“Durdurmaya çalıştım. Ağlama krizine girdi. Eğer çatalları alırsam o adamın eve gireceğini söyledi.”

Elimi alnıma götürdüm.

Bütün o korkmuş bakışları şimdi anlam kazanıyordu.

Fakat hâlâ anlamadığım bir şey vardı.

“Yalçın, neden bana anlatmadın?”

“Çünkü adamın kim olduğunu öğrendim.”

İşte o anda içimdeki öfkenin yerini bambaşka bir duygu aldı.

“Kim?”

Yalçın cevap vermeden önce, oğlumun odasından bir ses geldi.

Tak.

Sonra bir kez daha.

Tak.

Başımı kapıya çevirdim.

“Yalçın, bekle.”

Telefon elimdeyken koridora çıktım.

Tak.

Ses pencere tarafından geliyordu.

Efehan’ın odasının kapısını açtığımda oğlum yatağında oturuyordu.

Gözleri kocamandı.

“Anne…”

Koşup yanıma geldi.

“Geldi.”

Kanım çekildi.

“Kim geldi?”

Efehan titreyen parmağıyla pencereyi gösterdi.

Perdenin arkasında belli belirsiz bir gölge vardı.

Telefon hâlâ kulağımdaydı.

“Yalçın…”

“Neyin var?”

“Bahçede biri var.”

Yalçın’ın sesi aniden sertleşti.

“Kapıları kilitle. Polisi ara. Pencereye yaklaşma.”

Efehan bacağıma sarıldı.

Perdenin arkasındaki gölge hareket etti.

Ardından pencereye iki kez daha vuruldu.

Tak.

Tak.

Oğlumu kucağıma aldım, odadan çıktım ve kapıyı kilitledim.

Tam polisi arayacaktım ki dışarıdan bir erkek sesi geldi.

“Yalçın!”

Donup kaldım.

Adam kocamın adını biliyordu.

“Yalçın! Evde olduğunu biliyorum!”

Telefonun diğer ucunda kocam küfretti.

“Polisi ara. Hemen.”

“Bu adam kim?”

Yalçın birkaç saniye sustu.

“Eski iş arkadaşım.”

Meğer Yalçın’ın fabrikasında yaklaşık iki ay önce büyük bir hırsızlık olmuştu.

Depodan pahalı ekipmanlar kaybolmuş, şirket çalışanları sorgulanmıştı.

Yalçın, güvenlik kamerasında eski çalışma arkadaşı Fikret’i görmüş ve yönetime bildirmişti.

Fikret işten çıkarılmış, hakkında soruşturma açılmıştı.

O günden sonra Yalçın tehdit mesajları almaya başlamıştı.

“Senin yüzünden hayatım bitti.”

“Bunun hesabını vereceksin.”

Yalçın bunların hiçbirini bana anlatmamıştı.

“Beni korkutacağını düşündüm,” dedi.

“Beni değil, oğlumuzu korkuttun!”

Tam o anda evin arka kapısından sert bir ses geldi.

Birisi kapıyı zorluyordu.

Efehan ağlamaya başladı.

Onu banyoya götürüp kapıyı kilitledim.

Polise adresimizi verdim.

Dışarıdan cam kırılma sesi geldiğinde ellerim titremeye başladı.

Efehan yatağın altından aldığı bir çatalı hâlâ elinde tutuyordu.

Elinden yavaşça aldım.

“Artık buna ihtiyacın yok.”

“Adam gelirse?”

Onu kollarımın arasına aldım.

“Bu senin görevin değil.”

Bu cümleyi söylerken aslında Yalçın’a da söylemek istediğimi fark ettim.

Beş yaşındaki bir çocuğun babasının korkularını taşıması gerekmiyordu.

Birkaç dakika sonra siren sesleri duyuldu.

Polisler eve ulaştığında Fikret arka bahçeden kaçmaya çalışıyordu.

Çitin yanında yakalandı.

Üzerinde bir levye vardı.

Sonradan öğrendik ki haftalardır evimizi izleyen gerçekten oydu.

Efehan yalan söylememişti.

O gece sabaha kadar uyumadık.

Yalçın ilk otobüsle eve döndü.

Kapıdan girdiğinde doğrudan oğlumuzun yanına gitti.

Efehan ona sarıldı ama Yalçın ağlamaya başladı.

“Özür dilerim oğlum,” dedi. “Seni korumaya çalışırken seni korkuttum.”

Sonra birlikte Efehan’ın odasına gittik.

Yatağı kaldırdık.

Altında tam otuz yedi çatal vardı.

Yalçın onları tek tek toplarken Efehan endişeyle baktı.

“Bunları atacak mıyız?”

Ben oğlumun yanına oturdum.

“Hayır. Mutfağa geri koyacağız.”

“Ya yine korkarsam?”

Elini tuttum.

“Bize söyleyeceksin.”

Yalçın da diğer elini tuttu.

“Ve bundan sonra babanın hiçbir sırrını taşımak zorunda değilsin.”

Efehan bir süre düşündü.

Sonra yatağın altında kalan son çatalı kendi elleriyle çıkarıp bana verdi.

O an anladım ki mesele hiçbir zaman kaybolan çatallar değildi.

Mesele, bir çocuğun kendisini güvende hissetmek için yatağının altına metal yığınları saklamak zorunda kalmasıydı.

O günden sonra evimizde bir kural koyduk.

Ne kadar korkutucu olursa olsun, aile içinde kimse korkusunu saklamayacaktı.

Çünkü bazı sırlar insanı korumaz.

Tam tersine, en çok korumak istediğimiz insanların omuzlarına taşımamaları gereken bir yük bırakır.

Aylar sonra mutfak çekmecesini açtığımda çatalların hepsi yerindeydi.

Ama bazen içlerinden birine baktığımda hâlâ o geceyi hatırlıyorum.

Ve beş yaşındaki oğlumun bana söylediği o cümleyi:

“Ne olur onları alma.”

Şimdi biliyorum ki o aslında çatalları değil, kendisini güvende hissettiren tek şeyi kaybetmekten korkuyordu.

Artık buna ihtiyacı yok.

Çünkü sonunda ona şunu öğrettik:

Bir çocuğun yatağının altında silah gibi kullanabileceği şeyler değil, kapısının arkasında ona gerçekten güven veren anne ve babası olmalıydı.