BİR KESKİN NİŞANCI KURŞUNUNUN BACAKLARIMI ELİMDEN ALMASININ ÜZERİNDEN İKİ YIL GEÇMİŞTİ. KONAĞIMDAKİ HERKES BENDEN KORKMAYI ÖĞRENMİŞTİ

“Çünkü yanımda yatan kişinin yüzünü gördüğümde, sadece onun kim olduğunu değil… O gece odama neden geldiğini de anlayınca bütün hayatımı değiştirecek gerçeğin eşiğinde olduğumu fark ettim.”

Yanımda yatan kişi Selin’di.

Ama beni asıl donduran şey bu değildi.

Selin’in yüzü bembeyazdı. Dudaklarının rengi uçmuş, alnında soğuk ter damlaları birikmişti. Üzerinde hâlâ gece vardiyasında giydiği koyu renkli iş kıyafeti vardı. Belli ki yatağıma kendi isteğiyle uzanmamıştı.

Bayılmıştı.

Yastığımın altındaki silahtan elimi çektim.

“Selin?”

Cevap vermedi.

Omzuna dokundum.

“Selin!”

Göz kapakları hafifçe kıpırdadı ama açılmadı.

Yatağın yanındaki düğmeye bütün gücümle bastım.

Birkaç saniye sonra koridordan koşma sesleri geldi. Kapı açıldı. Önce Rauf, ardından gece nöbetindeki hemşire içeri girdi.

Rauf manzarayı görünce kaşlarını kaldırdı.

“Bu ne?”

“Saçma sapan soru sorma!” diye bağırdım. “Nabzına bak!”

Hemşire hemen Selin’in yanına geçti.

Tansiyonunu ölçerken yüzü ciddileşti.

“Çok düşük.”

“Neden?”

“Bilmiyorum. Hastaneye götürmemiz gerekiyor.”

Rauf telefonuna uzandı.

Ben ise Selin’den gözlerimi ayıramıyordum.

Son birkaç haftadır onun sendelediğini, ellerinin titrediğini, duvarlara yaslandığını görmüştüm.

Ama sormamıştım.

Çünkü sormak, önemsemek demekti.

Ben yıllardır kimseyi önemsememeye çalışıyordum.

Ambulans geldiğinde Selin sedyeye taşındı.

Rauf kapıda durup bana baktı.

“Sen burada kal.”

“Arabayı hazırlat.”

“Kuzey…”

“Arabayı hazırla dedim.”

Yaklaşık kırk dakika sonra özel bir hastanenin acil servisindeydik.

Ben koridorda tekerlekli sandalyemde oturuyordum. Rauf önümde volta atıyordu.

“Bir temizlikçi için gecenin üçünde hastaneye gelmen ilginç,” dedi.

Başımı ona çevirdim.