Kocam, menopozun beni “artık çekici olamayacak kadar yaşlandırdığını” söyleyip duruyordu — ertesi gün eve geldiğinde ise içeri adımını atar atmaz gördüğü şey karşısında olduğu yerde donup kaldı.

“Ben salondan sessizce onu izlerken yüzündeki ifade saniyeler içinde değişti.”

Ferit kapının önünde öylece kalmıştı.

Elindeki anahtar hâlâ parmaklarının arasındaydı. Ceketini bile çıkarmamıştı. Gözleri önce salonun ortasına, sonra duvarlara, ardından bana çevrildi.

“Bu da ne?”

Sesindeki şaşkınlık saklanacak gibi değildi.

Sabah o işe gittikten sonra yıllardır dokunmaya cesaret edemediğim ne varsa değiştirmiştim. Salondaki koyu renk perdeleri kaldırmış, yerine açık renkli yenilerini taktırmıştım. Ferit’in “fazla gösterişli” dediği tablolarımı yıllar sonra yeniden duvarlara asmıştım.

Ama onu asıl durduran bunlar değildi.

Salonun ortasında üç büyük valiz vardı.

İkisi Ferit’e aitti.

Üçüncüsünün üzerinde ise küçük bir zarf duruyordu.

Ferit valizlere baktı.

Sonra bana.

“Ne yapıyorsun sen?”

Sakin kalmaya çalıştım.

“Dün gece senin sözlerini düşündüm.”

“Ne sözleri?”

Sanki söylememiş gibi davranması içimde bir şeyleri yeniden kırdı.

“Menopoza girdiğim için artık çekici olamayacak kadar yaşlı olduğumu söylediğin sözleri.”

Ferit yüzünü buruşturdu.

“Ya, onu mu diyorsun? Sinirlendin diye bu kadar büyütmenin anlamı var mı?”

“Ben büyütmedim.”

Ayağa kalktım.

“Sen bir yıldır küçülttün.”

Kaşlarını çattı.

“Ne demek o?”

“Beni küçülttün, Ferit.”

Sesim düşündüğümden daha sakindi.

“Her yorumunda biraz daha. Saçımla dalga geçtiğinde, kilomu söylediğinde, yüzümdeki çizgileri gösterdiğinde… Ben her defasında senin kocam olduğunu düşünüp sustum.”

Valizlerden birine tekme atacakmış gibi yaklaştı ama vazgeçti.

“Bunun valizlerle ne ilgisi var?”

Zarfı gösterdim.

“Aç.”

Ferit sinirle zarfı aldı.

İçinden bir anahtar, kısa bir not ve bir adres